Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΜΑΣ!




Θα έχετε ακούσει μερικούς να σας λένε πως είχαν πάει στον ΩΡΛ τους και τους ξεβούλωσε τα αυτιά τους από το κερί  Αν τους ρωτήσετε αν καθαρίζουν  τα αυτιά τους συχνά με μπατονέτες  θα σας απαντήσουν πολύ συχνά, αν όχι και καθημερινά!
Δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι και η αιτία υπερπαραγωγής κυψελίδας από τους αδένες που υπάρχουν στο δέρμα του αυτιού.  Η κυψελίδα έχει προστατευτικό ρόλο γιατί διώχνει το νερό και λειτουργεί σαν ασπίδα του αυτιού στις ακαθαρσίες και τα βακτηρίδια και φυσιολογικά βγαίνει μόνο της προς τα έξω.
Το μόνο λοιπόν που χρειάζεται είναι όταν  λουζόμαστε με το μικρό μας δάκτυλο να καθαρίζουμε το αυτί όσο χωράει το δάκτυλο και τέρμα.


Με τις μπατονέτες άντε 2-3 φορές τον χρόνο να  καθαρίσει κανείς το αυτί του, αλλιώς με την συχνή χρήση μπατονέτας προκαλεί  υπερπαραγωγή κυψελίδας  και καταφέρνει τελικά αρκετές φορές να την σπρώξει στο βάθος, με αποτέλεσμα να βουλώσει το αυτί του και  βέβαια μερικές φορές να κάνει και ζημιά στο τύμπανο.
Στο ποστ μου ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΛΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ! έχω μεταφέρει την συμβουλή της Βαρώνης Στάφ στον οδηγό καλής συμπεριφοράς της :Άπομυττόμεθα άνευ θορύβου με μεγάλην προσοχήν, χωρίς να εννοήση ο παρακαθήμενος τι ώστε να αηδιάση.




Και βέβαια δεν χώνουμε το μικρό δάκτυλο σε εξερευνητική αποστολή κάκαδου στη μύτη μας και φυσάμε το κάθε ρουθούνι ξεχωριστά, αφού έχουμε αποφράξει το άλλο. Με τον νύχι μπορεί να προκαλέσει κανείς αθέλητο τραυματισμό στο εσωτερικό του ρουθουνιού.
Βέβαια μερικοί που δεν έχουν διαβάσει την Βαρώνη Σταφ σε μια αποθέωση βλαχοχωριατιάς μπορείς να τους δεις στο δρόμο να σταματάνε απότομα, να φυσάνε την μύτη τους στο πεζοδρόμιο,  να την σκουπίζουν με τον δείκτη και τον αντίχειρα του χεριού τους αποτινάσσοντας με αυτά το εξελθόν προϊόν και μετά αξιοπρεπώς να σκουπίζουν τα δάκτυλά τους με το μαντήλι τους !


Ευτυχώς για την καθαριότητα του στόματος και το βούρτσισμα των δοντιών μας δεν χρειάζεται να πούμε  πολλά πλην του ότι διαπιστωμένα τα δόντια καθαρίζονται σαφώς καλύτερα με την ηλεκτρική οδοντόβουρτσα. 
Το μόνο ίσως  που θα χρειαζόταν να προσθέσει κανείς στο παλαιό  διαφημιστικό σλόγκαν Η πρώτη φροντίς το πρωί και η τελευταία  το βράδυ είναι το ότι το βράδυ χρειάζεται και  το καθάρισμα των μεσοδόντιων διαστημάτων με τη χρήση νήματος ή με τα ειδικά βουρτσάκια και όχι η αφαίρεση των υπολειμμάτων των τροφών  με το νύχι του μικρού δακτύλου.


Μιας και βρισκόμαστε στην περιοχή μια ακόμα συμβουλή.
Ποτέ δεν σπάμε σπυράκια με πύον στην έκταση του προσώπου που βρίσκεται στο τρίγωνο της φωτογραφίας, το τρίγωνο του κινδύνου ή του θανάτου, όπως είναι γνωστό,  γιατί τα αιμοφόρα αγγεία της περιοχής συνδέονται με το πίσω μέρος του εγκεφάλου μας που βρίσκονται κέντρα που ελέγχουν βασικές μας λειτουργίες.
Μια αιματογενής λοιπόν μόλυνση μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια όρασης , παράλυση και σπάνια βέβαια και σε θάνατο.
Την εποχή που ο Μαρίνος μεγαλουργούσε στην Μέδουσα ένα από τα κλασσικά αστεία του ήταν ένα μάθημα γαλλικών στο οποίο εξηγούσε πως είναι το αρσενικό και θηλυκό των ονομάτων πχ προβοκατέρ – προβοκατρίς οπότε το θηλυκό του κωλοτρυπέρ είναι κωλοτρυπίς!
Πριν λοιπόν να ασχοληθούμε με τις τρύπες των γεννητικών οργάνων ας πούμε δύο λόγια για την οπίσθια μας τρύπα, που η αναγκαστική λειτουργία  της είναι  η μόνη που μας προσφέρει πάντα μια ανακουφιστική απόλαυση, μια απόλαυση που σε καμιά περίπτωση δεν δημιουργεί τύψεις όπως πχ σε ορισμένους το φαγητό και το πήδημα ! Άλλωστε και γι΄αυτό τον λόγο αναπόφευκτα κανένα ιερατείο δεν μπόρεσε να επιβάλλει σε αυτή την απόλαυση κανόνες και περιορισμούς όπως αντίστοιχα στις παραπάνω.
Ο πρωκτός με τις διάφορες ονομασίες του που αναφέρονται στο ανέκδοτο του ποστ μου ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ οδηγεί πολλούς να ξοδεύουν χιλιόμετρα χαρτιού υγείας για να τον καθαρίσουν.


Πιο πρακτικό, αποτελεσματικό και υγιεινό είναι αντί το χαρτί  το ντουσάκι που βλέπει κανείς  σε όλες τις αραβικές χώρες  και το οποίο εύκολα προσαρμόζεται στην παροχή νερού στο καζανάκι της τουαλέτας.
Βέβαια στο Βιετνάμ είδα σε ξενοδοχείο και διαπίστωσα την αποτελεσματικότητα του, ιδίοις όμμασι κυριολεκτικά, γιατί πάτησα το  κουμπί  στο καταπληκτικό σύστημα τουαλέτας που μπορείτε να δείτε στο παρακάτω βίντεο και ένα σιντριβάνι νερού με περιέλουσε κατάμουτρα!


Τέλος απόλυτα σωστές και αποτελεσματικές οδηγίες για το σωστό χέσιμο έχω γράψει στο ποστ μου ΜΗΠΩΣ ΧΕΖΟΥΜΕ ΛΑΘΟΣ;
Μπορεί όσοι είναι ευκοίλιοι να απαξιώσουν τις παραπάνω οδηγίες λέγοντας Του κώλου τα εννιάμερα αλλά οι δυσκοίλιοι θα διαπιστώσουν άμεσα την αποτελεσματικότητα τους.


Ας ασχοληθούμε τώρα με ένα σημαντικό μέλος του σώματος μας που όπως γράφω στο ποστ μου  ΠΕΟΥΣ ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ σύμφωνα με την Μάγκι Πάλεϋ που έχει γράψει Το βιβλίο του πέους,  οι περισσότεροι άνδρες είναι κολλητοί. Η εξήγηση της συγγραφέως είναι απλή!
-γιατί μόλις σκύψουν το βλέπουν σε αντίθεση με τις γυναίκες !-Ύστερα αλλάζει σχήμα ,μέγεθος, και χρώμα ως δια μαγείας!
Το πέος μας δεν χρειάζεται πάντως κάποια ιδιαίτερη φροντίδα, απλά όταν κάνουμε μπάνιο τραβάμε πίσω την ακροποσθία και το πλένουμε όπως το άλλο σώμα μας, Σχετικά έχω γράψει στο ποστ ΚΑΘΕ ΠΟΥΤΣΟΣ ΚΑΙ ΤΥΡΟΠΙΤΤΑ!
Τώρα ορισμένοι που έχουν σε μεγαλύτερη εκτίμηση το κάτω κεφάλι τους από το επάνω και θέλουν να το στολίσουν όπως γράφω στα ποστ μου  A΄PIERCING- Η τρέλα δεν πάει στα βουνά πάει χαμηλά... Β΄PIERCING- Η τρέλα δεν πάει στα βουνά πάει χαμηλά... είναι αναπόφευκτο να πάσχουν από συχνές, επώδυνες και επικίνδυνες φλεγμονές ιδίως από την ουρήθρα τους.
Όπως έχω ξαναγράψει στο παρελθόν οι γυναίκες στην εξέλιξη των ειδών  αποτελούν πιο εξελιγμένο είδος από τους άνδρες  λόγω του ότι έχουν ξεχωριστή εκβολή του ουροποιογεννητικού τους συστήματος.


Ίσως λοιπόν γι΄αυτό ο γυναικείος κόλπος είναι η μόνη τρύπα του ανθρωπίνου σώματος που ΔΕΝ χρειάζεται καμία καθαριότητα γιατί από μόνη της έχει ειδική χλωρίδα γαλακτοβακίλων που φροντίζουν αυτοί για τον αυτοκαθαρισμό του. Καμιά φορά υπάρχει υπερπαραγωγή της χλωρίδας με αποτέλεσμα να βλέπουν οι γυναίκες άσπρα σαν κομμένο γάλα υγρά. Ξέπλυμα με λίγο νερό είναι αρκετό.
Οι κολπικές πλύσεις που συνηθίζουν μερικές  έχουν σαν αποτέλεσμα την καταστροφή της φυσιολογικής χλωρίδας που αποτελεί ασπίδα στις κολπίτιδες και έτσι ανοίγουν τον δρόμο σε παθογόνα μικρόβια να αναπτυχτούν.
Τέλος όταν οι τρύπες του σώματος συμμετέχουν σε σεξουαλικές πράξεις υπάρχουν διάφοροι κίνδυνοι που έχω αναπτύξει στο παρελθόν σε διάφορα ποστ όπως:




Και δύο ακόμα συμβουλές άσχετες με τις τρύπες του σώματος.
Α-Τα νύχια στο μεγάλο δάκτυλο του ποδιού πρέπει να τα κόβει κανείς σε ΕΥΘΕΙΑ γραμμή και όχι σε κυκλοτερή, γιατί έτσι αποφεύγει τον κίνδυνο να γίνει είσφρυση όνυχος με το γνωστό οδυνηρό αποτέλεσμα.
Β- Είναι από ότι φαίνεται καλύτερο, εφ΄όσον βέβαια δεν έχουμε λερωθεί, να πλένουμε όλο το σώμα μας κάθε 2η ή 3η μέρα παρά καθημερινά, γιατί έτσι αποφεύγουμε να κάνουμε την επιδερμίδα μας πιο ξηρή και  ευαίσθητη   σε μολύνσεις, ενώ ταυτόχρονα απομακρύνουμε  και κάποια καλά βακτήρια που συγκρατούν την ελαστικότητα της και βοηθούν και στην ανάπλαση της.
Εξυπακούεται βέβαια ότι εξαιρούνται τα χέρια μας και τα ευαίσθητα σημεία του σώματος μας και δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να ξαναγυρίσουμε στο παρελθόν   ΟΤΑΝ Η ΑΠΛΥΣΙΑ ΚΑΙ ΒΡΩΜΑ ΘΕΩΡΗΘΗΚΑΝ ΩΣ ΥΓΕΙΑ!

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

ΔΥΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΌ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ




Εδώ και πολλά χρόνια ήθελα να διαβάσω την Πυραμίδα 67  του Ρένου Αποστολίδη, το πρώτο βιβλίο που γράφτηκε  για τον εμφύλιο κατά την διάρκεια που γινόταν και που κυκλοφόρησε αμέσως μετά την λήξη του..
Η πυραμίδα 67 είναι η οριοθετική πυραμίδα των ελληνοαλβανικών συνόρων όπου και έγιναν οι τελευταίες  μάχες του αδελφοκτόνου πολέμου.
Ο Αποστολίδης, 26 ετών τότε, φαντάρος στον εθνικό στρατό, είχε ορκιστεί να μην ρίξει ούτε μια σφαίρα, ενώ κατέγραφε καθημερινά τις  ιδέες, τις σκέψεις και τα γεγονότα που ζούσε, με αποτέλεσμα 5000 σελίδες από τις οποίες μετά γενναίες περικοπές από τον ίδιο και τον πατέρα του να προέλθει  το βιβλίο.
Σε αυτό καταγγέλλει τον πόλεμο που ζει και τους υπευθύνους γι΄αυτόν , χωρίς να υπερασπίζεται καμιά από τις αντιμαχόμενες πλευρές, σε μια εποχή που θριαμβεύει η νικήτρια δεξιά.
Είναι χαρακτηριστική η παράγραφος στην οποία λέει:
Πάνω στα υψώματα, απ’ τα μεγάφωνα των μονάδων, που ήταν στημένα για την προπαγάνδα, κι απ’ τα χωνιά τ’ αντάρτικα, που ήταν για τη «διαφώτιση», τρία ολάκερα χρόνια, σαν τελείωναν τα διαταγμένα λόγια τους οι «επίτροποι» κ’ οι «Α2», τραγουδούσαν οι άλλοι το ίδιο τραγούδι:
Κάποια μάνα αναστενάζει,
μέρα-νύχτα ανησυχεί…
Κάθε νύχτα το ίδιο – πονεμένο, αληθινό, κλαμένο… Και κάθε μέρα, το αίμα πάλι, εξαιτίας σας.


Το βιβλίο δεν είναι εύκολο στην ανάγνωση και δεν αποτελεί βέβαια μια καταγραφή ιστορικών γεγονότων του εμφυλίου αλλά ένα πλήθος από διάφορες σκέψεις που  περνούσαν  από το  μυαλό ενός μορφωμένου ανθρώπου με ευαισθησίες την ώρα που  ζούσε και κινδύνευε η ζωή του σε μια διαμάχη που θεωρούσε ότι δεν τον αφορά.
Είναι ευνόητο βέβαια ότι στο βιβλίο  υπάρχουν  σελίδες που συγκλονίζουν τον αναγνώστη όπως η παρακάτω περιγραφή της εικόνας μιας νεκρής αντάρτισσας.




Από την άλλη πλευρά είναι απολαυστική η περιγραφή της επιστολογραφίας  που έχει αναλάβει ο ίδιος μεταξύ των φαντάρων και κοριτσιών στα μετόπισθεν!












Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Η ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑΓΗΣ ΦΥΛΟΥ ΣΕ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ




Το 1981 είχε κυκλοφορήσει το αυτοβιογραφικό βιβλίο Μπέττυ  που είχε προκαλέσει αρκετό ντόρο, γιατί ήταν γραμμένο από μια τραβεστί που περιέγραφε με ρεαλιστικό τρόπο την ζωή της , με αποτέλεσμα να καταδικαστούν από δικαστήριο τόσο αυτή όσο και ο εκδοτικός οίκος για την κυκλοφορία του. Στο βιβλίο αυτό βασίζεται και η ομώνυμη ταινία μικρού μήκους του Δημήτρη Σταύρακα.
 Στο συγκλονιστικό αυτό βιβλίο, για πρώτη φορά τότε, με ωμό και άμεσο τρόπο μάθαμε για  τον κόσμο των τρανσέξουαλ και τον συνήθη τρόπο επιβίωσης των περισσοτέρων που είναι η πορνεία.
Κάπου στο βιβλίο αναφέρει και για ένα συμφοιτητή μου που δεν είχε σχέση με το κύκλωμα των τραβεστί, είχε δε από τότε χειρουργηθεί και  έκτοτε ζει και εργάζεται ως γυναίκα.
Αυτό το άτομο είναι το μοναδικό που είχα συναντήσει στην ζωή μου από την λεγόμενη ΛΟΑΤ κοινότητα και η ανάμνηση που έχω από αυτόν, πριν την αλλαγή φύλου του, είναι ενός ευαίσθητου, ευγενικού, ευφυούς και συγκροτημένου ανθρώπου που δεν είχε καμία σχέση με την συνήθη εικόνα που έχει ο περισσότερος κόσμος για τους τραβεστί, εκτός βέβαια αυτών που έχουν διακριθεί στα γράμματα ή στις τέχνες όπως ο Ζαν Ζενέ, ή o Ταχτσής . 
Την ιστορία αυτή την θυμήθηκα όταν διάβασα την ιστορία της Ντέιντρι Μακλόσκι και την αντιμετώπιση της από την Αγγλικανική Εκκλησία.

Μεταφέρω ένα απόσπασμα από το ενδιαφέρον άρθρο του καθηγητού στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick Χαρίδημου Τσούκα με τίτλο: Δυσφορία φύλου και εξουσιαστικός Χριστιανισμός. ( οι υπογραμμίσεις με έντονα γράμματα είναι δικές μου)


Η Ντέιντρι Μακλόσκι είναι μία από τις εξέχουσες φυσιογνωμίες στην οικονομική σκέψη διεθνώς. Καθηγήτρια μέχρι πρόσφατα στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι, συγγραφέας δεκάδων βιβλίων και εκατοντάδων ακαδημαϊκών άρθρων, δεν υπήρξε μόνο παραγωγική αλλά και πρωτότυπη. Όταν οι λοιποί οικονομολόγοι έβλεπαν μόνο εξισώσεις, καμπύλες και χρονοσειρές στα οικονομικά, η Μακλόσκι αναδείκνυε την ιστορική, ηθική και ρητορική φύση της οικονομικής επιστήμης.
Η Μακλόσκι δεν είναι μόνο μια διακεκριμένη οικονομολόγος. Είναι και ένας ασυνήθιστος άνθρωπος. Οσοι παρακολουθούμε το έργο της, τη γνωρίζαμε ως το 1997 ως Ντόναλντ Μακλόσκι. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, στα 52 του, ο Ντόναλντ έκανε αλλαγή φύλου, έγινε η Ντέιντρι. Τη συγκλονιστική αυτή εμπειρία την περιγράφει στο βιβλίο της Crossing (University of Chicago Press, 1999).
Αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι ήδη από την ηλικία των 11 ετών είχε βιώσει την επίμονη «δυσφορία φύλου» - την απόκλιση μεταξύ του βιολογικού φύλου (πώς γεννιέσαι) και της ψυχικής εμπειρίας του φύλου (πώς νιώθεις). Παρακαλούσα τον Θεό, γράφει, να ξυπνήσω το πρωί χωρίς να τραυλίζω και να είμαι κορίτσι. Πρόκειται για ένα γνώριμο συναίσθημα σε όσους υποφέρουν από δυσφορία φύλου (πολλοί λίγοι, αλλά υπάρχουν), το οποίο συχνά οδηγεί σε απόπειρες αυτοκτονίας.   
Ο Ντόναλντ παντρεύτηκε στα 22 του. Είχε μια φυσιολογική οικογενειακή ζωή, απέκτησε και δύο παιδιά. Ωστόσο, η δυσφορία φύλου δεν τον εγκατέλειψε: του άρεσε μερικές φορές να φορά γυναικεία εσώρουχα, κάτι που παραξένεψε τη σύζυγό του αρχικά αλλά μετά το θεώρησε μια γραφική ιδιορρυθμία. Επρόκειτο, όπως αποδείχθηκε, για κάτι σοβαρότερο και, τελικά, οδυνηρό. Η αδερφή του προσπάθησε να τον κλείσει στο ψυχιατρείο, ενώ τα παιδιά του ουδέποτε του ξαναμίλησαν μετά την αλλαγή φύλου. Παρ' όλα αυτά, δεν το μετανιώνει: συχνά έχει πει ότι νιώθει ευτυχισμένος που έγινε γυναίκα.
Η αλλαγή φύλου ήταν η σημαντικότερη αλλά όχι η μόνη αλλαγή που έκανε η Μακλόσκι. Παράλληλα σχεδόν, από άθεη έγινε μέλος της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Στον χριστιανισμό βρήκε νόημα ζωής. Η Εκκλησία της την καλοδέχτηκε. Τον περασμένο Ιούλιο, μάλιστα, η Γενική Σύνοδος της Εκκλησίας της Αγγλίας αποφάσισε να καλωσορίσει επίσημα τους διεμφυλικούς στην κοινότητά της. Ο Δημιουργός αγαπά τους διεμφυλικούς, είπε ο αρμόδιος επίσκοπος, και είναι πάντα παρών στις περιπέτειες της ζωής τους.
Η Ιερά Σύνοδος (ΙΣ) της Εκκλησίας της Ελλάδας πήρε, στο ίδιο θέμα, την ακριβώς αντίθετη θέση. Το θέμα είναι επίμαχο και, όπως και σε άλλα σύγχρονα θέματα, οι χριστιανοί δεν ομονοούν. Αυτό που εντυπωσιάζει (χωρίς να εκπλήσσει) στην ανακοίνωση της ΙΣ είναι η στενότητα των αντιλήψεών της. Λένε: «το φύλο δεν είναι επιλέξιμο, αλλά ως δώρο αποτελεί θείο χάρισμα στον άνθρωπο που πρέπει αυτός να αξιοποιήσει για τον αγιασμό του».
Αν και το βιολογικό φύλο έχει τεράστια σημασία, το μείζον στο θείο δώρο είναι η ίδια η ζωή. Όταν το δώρο του βιολογικού φύλου συνοδεύεται από αβάσταχτο ψυχικό πόνο, ως μέρος της ιδιοσυστασίας του ατόμου (η δυσφορία φύλου, όπως η σχιζοφρένεια, δεν είναι επιλογή), το μείζον δεν είναι η ιερότητα του βιολογικού φύλου αλλά η ιερότητα του προσώπου. Ο άνθρωπος, για τον χριστιανό, είναι κάτι παραπάνω από το βιολογικό του φύλο - είναι πρόσωπο που πασχίζει να μετάσχει στο ευ-αγγέλιο· να γίνει κατ' ομοίωση του Θεού. Το πνεύμα της Καινής Διαθήκης δεν είναι η τήρηση «κανόνων» (οι Φαρισαίοι τηρούσαν άψογα τους θρησκευτικούς κανόνες της εποχής τους) αλλά η απροϋπόθετη αγάπη για τον άλλο - η αγάπη που μετασχηματίζει διαρκώς τον φορέα της.

Οι εκκλησίες που συμβαδίζουν με την εποχή τους απλά βασίζονται στον  ύμνο της αγάπης από την Προς Κορινθίους Α’ Επιστολής του Αποστόλου Παύλου.



Τα παραπάνω όμως απέχουν έτη φωτός από την μουχλιασμένη ιδεοληψία που κατέχει το σύνολο της ελληνικής εκκλησίας με το χρυσοποίκιλτο ιερατείο, που δεν αντιλαμβάνεται καν τα προβλήματα που υπάρχουν στην σύγχρονη κοινωνία, με αποτέλεσμα ο μεν αρχιεπίσκοπος να θεωρεί το θέμα «παιχνιδίσματα» ο δε Αμβρόσιος ως «αντιχριστιανική και βιολογική τραγωδία», τραγωδία που η αντιμετώπιση της θα γίνει  με το να βαράνε οι καμπάνες των εκκλησιών κάθε μεσημέρι!


Πολύ σωστό δε είναι αυτό που γράφει ο Χαρ. Τσούκας:
Ο χριστιανισμός του Αρχιεπισκόπου και της ΙΣ είναι ο εξουσιαστικός χριστιανισμός - μία ακόμη ιδεολογία για τους «πιστούς». Αυτό που κυρίως ενδιαφέρει τους ιεράρχες είναι να κρατήσουν την κεντρική θέση που παραδοσιακά κατέχουν στο ελληνικό γκουβέρνο: να υπαγορεύουν νόμους και να ασκούν την εξουσία των συμβόλων-νοημάτων ως προϋπόθεση για την κοσμική εξουσία που κατέχουν. Λένε ότι απλώς καταθέτουν τη γνώμη τους. Πόσο υποκριτικό! Δεν πρόκειται μόνο για το ότι πιέζουν φανερά υπουργούς, βουλευτές και κόμματα, αλλά και ότι, παθητικά, προσφέρονται να χρησιμοποιηθούν (να ειδωλοποιηθούν) από μισάνθρωπους πολιτικάντηδες.


Σχετικό με το θέμα είναι και το ποστ μου Ο ΓΚΑΣΤΡΩΜΕΝΟΣ ΦΑΝΟΥΡΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΑΛΛΑΓΗΣ ΦΥΛΟΥ.


Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Ο ΓΚΑΣΤΡΩΜΕΝΟΣ ΦΑΝΟΥΡΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΑΛΛΑΓΗΣ ΦΥΛΟΥ.




Δεν ξέρω πόσοι θυμούνται σήμερα το φιλμ του 1994 Junior με τον Arnold Schwarzenegger, τον Danny DeVito και την  Emma Thompson στο οποίο ο Schwarzenegger μένει έγκυος!
Γελάσαμε τότε με αυτή την ταινία αλλά σήμερα είναι κάτι που πλέον είναι εφικτό να γίνει!
Πως;
Απλά μετά τον νέο νόμο για την ταυτότητα φύλου η δις Χ αλλάζει και γίνεται κος Χ.
Ως κος Χ ερωτεύεται την διδα Ψ και γίνονται ζευγάρι.
Έλα όμως που και η δις Ψ έγινε δις κατόπιν δηλώσεως αλλαγής φύλου, οπότε ένα βράδυ που τα έχουν πιεί  εν μέσω ερωτοτροπιών η δις Ψ γκαστρώνει τον κο Χ!
Όσοι διαβάζουν τα κοινωνικά που δημοσιεύουν οι επαρχιακές εφημερίδες  δεν αποκλείεται λοιπόν σύντομα να διαβάσουν την παρακάτω αγγελία:
Ευχόμαστε κάθε ευτυχία στην ζωή του νεογέννητου που απέκτησε μετά από φυσιολογικό τοκετό ο συντοπίτης μας Φανούρης Τάδε.


Τώρα πέρα από την πλάκα το νομοσχέδιο είναι σωστό γιατί επιλύει προβλήματα ζωής για μια μικρή μειονότητα ατόμων που αισθάνονται εγκλωβισμένοι στο φύλο που γεννήθηκαν.
Αρχικά είχα ένα σκεπτικισμό για την ηλικία των 15 ετών, αλλά σαφώς για να συγκατανεύσουν και οι δύο γονείς για την αλλαγή σε αυτή την ηλικία  και να υπογράψουν,είναι προφανές ότι έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με το πρόβλημα του παιδιού τους από πολύ μικρότερη ηλικία.Απαραίτητο δε είναι ότι για να εκδοθεί η δικαστική απόφαση για τους ανήλικους, απαιτείται γνωμοδότηση πολυμελούς επιστημονικής επιτροπής η οποία συγκροτείται από πολλές ιατρικές ειδικότητες. 
Σχετικά με την ηλικία η Μάλτα, η Αυστρία, η Γερμανία, η Κροατία, η Ελβετία, η Μολδαβία και η Λευκορωσία, δεν έχουν κανέναν περιορισμό ηλικίας, ενώ η Ιρλανδία έχει νομοθετήσει για το 14ο έτος , η Ολλανδία από το 16ο χωρίς καμία προϋπόθεση, και η Πορτογαλία, το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο, η Λιθουανία, η Ισπανία και η Μ. Βρετανία είναι στη διαδικασία αναθεώρησης για να πάει το όριο από τα 12 μέχρι τα 14 έτη.

Τέλος για όσους πιστεύουν ότι μόνο σε όσους έχουν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση πρέπει να επιτρέπεται η αλλαγή φύλου, τόσο αποφάσεις του ΟΗΕ όσο και το ψήφισμα της κοινοβουλευτικής συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του ανθρώπου, αλλά και οι αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων έχουν αποφανθεί ότι αυτό είναι απαράδεκτο, γιατί δεν μπορείς να υποχρεώσεις έναν άνθρωπο για να κάνει την φυλομετάβαση να υποστεί χειρουργική επέμβαση.


Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Γ-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ (Φλωρεντία, Σιένα, Περούτζια, Σαν Τσιμινιάνο, Γκούμπιο, Ασίζη)




Η επόμενη επίσκεψη στην Ιταλία ήταν στις μοναδικές περιοχές της Ούμπριας και της Τοσκάνης. Σε αυτές η ομορφιά του τοπίου συναγωνίζεται την ομορφιά των Μεσαιωνικών και Αναγεννησιακών πόλεων.
Αυτή τη φορά μπορέσαμε να δούμε με μεγάλη άνεση την Φλωρεντία στην οποία και διαπίστωσα για δεύτερη φορά την ετοιμότητα της Ιταλικής αστυνομίας όταν μέσα στα ανέμελα πλήθη που βρίσκονταν στην Πιάτσα ντε λα Σινιορία, ξεπετάχτηκαν δύο αστυνομικοί με πολιτικά και τρέχοντας λίγα μέτρα παρά την πολυκοσμία  συνέλαβαν έναν που είχε κλέψει ένα πορτοφόλι από κάποιο τουρίστα.


 Η πρώτη φορά ήταν όταν βρισκόμαστε στην Ρώμη και οι Ερυθρές  Ταξιαρχίες βρίσκονταν ακόμα σε δράση.
Περπατώντας σε κάτι σοκάκια μόλις στρίψαμε σε μια γωνία βρεθήκαμε μπροστά σε ένα περιπολικό στο οποίο στο πλάι ήσαν δύο αστυνομικοί με προτεταμένα τα αυτόματα έτοιμοι να πυροβολήσουν αν χρειαστεί.
Μου ήρθε τότε στο μυαλό η αντίστοιχη εικόνα στην Αθήνα με τους αστυνομικούς να κάνουν τσιγάρο με τα αυτόματα ακουμπισμένα στο πλάι του περιπολικού! Ήταν πρόσφατο το γεγονός που έχοντας στήσει ενέδρα στον Τσουτσουβή αυτός κατάφερε πριν να τον σκοτώσουν να σκοτώσει 3 αστυνομικούς!
Ευτυχώς στην Φλωρεντία, σε αντίθεση με την Ρώμη, φάγαμε εξαιρετικά σε κεντρικό σημείο της πόλης χωρίς αντίστοιχα να μας γδάρουν στον λογαριασμό.


Η Σιένα είναι από τις πόλεις που έχουν καταφέρει να διατηρήσουν χωρίς  αλλοιώσεις την ομορφιά του παρελθόντος τους  και δικαίως το ιστορικό κέντρο της πόλης έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ.
Βέβαια διαθέτει και μια από τις ωραιότερες και όλο ζωή πλατείες της Ιταλίας, την  Piazza del Campo, στην οποία πετύχαμε και μια γιορτή που γινόταν εκεί με πολλούς ντυμένους με μεσαιωνικές στολές .
Έτσι πήραμε μια αμυδρή εικόνα του τι θα γίνεται τις δύο φορές που γίνεται εκεί η παραδοσιακή μεσαιωνική ιπποδρομία.


Πριν να πάει κανείς στην πρωτεύουσα της Ούμπριας την Περούτζια περνάει από μια από τις πιο καλά διατηρημένες μεσαιωνικές πόλεις της Ιταλίας το μοναδικό Σαν Τσιμινιάνο με τους περίφημους πύργους του.
Σε ένα αρκετά σικ εστιατόριο εκεί φάγαμε κάτι εξαιρετικά ραβιόλια που ακόμα τα θυμάμαι τόσο για την μοναδική τους γεύση όσο και για την τιμή που τα πληρώσαμε!


Στην Περούτζια που βρίσκεται σε ύψωμα ανεβαίνεις με ασανσέρ και έμαθα ότι τα τελευταία χρόνια έχει και ένα μικρό μετρό.
Εκεί πετύχαμε και μια μικρή σε όγκο αλλά μαχητική διαδήλωση του Ιταλικού ΚΚ στην Corso Vannucci, που είναι ο κεντρικός της δρόμος. .
Χαζεύοντας τους διαδηλωτές καθώς έρχονταν από απόσταση, είχα ξεχωρίσει μια χαριτωμένη διαδηλώτρια που κράδαινε και μια σημαία του κόμματος και φώναζε με δυνατή φωνή τα  συνθήματα.
Καθώς στεκόμαστε μπροστά στο κατάστημα της Beneton την βλέπω, πριν να φτάσει μπροστά μας, να δίνει την σημαία στην διπλανή της και διακριτικά να αποχωρεί και να χώνεται στο κατάστημα της Beneton !
Οι επιταγές της μόδας είχαν επικρατήσει των επιταγών του κόμματος!


Στην Ούμπρια βρίσκεται επίσης και το μεσαιωνικό χωρίο Γκούμπιο στο οποίο καθώς βρίσκεται και αυτό σε ύψωμα από την μεγάλη πλατεία του μπροστά από το μεγαλοπρεπές Palazzo dei  Consoli  η θέα είναι μοναδική.
Τέλος δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί κανείς στην Ούμπρια και να μην επισκεφτεί την γενέτειρα του Αγίου Φραγκίσκου του ιδρυτού του τάγματος των Φραγκισκανών καλόγηρων, Ασίζη.


Μπορεί το τεράστιο συγκρότημα της Βασιλικής του Αγίου Φραγκίσκου να είναι επιβλητικό λόγω του όγκου του και της κάτω εκκλησίας του με φρέσκο του Τσιότο, αλλά προσωπικά πιο μεγάλη εντύπωση μου έκανε ο ενσωματωμένος στον οικιστικό ιστό ναός της Μινέρβα του 1ου αιώνα πΧ με τις 6 κορινθιακές κολόνες στην πρόσοψη,  ο οποίος βεβαία σήμερα είναι η εκκλησία Santa Maria sopra Minerva.



Ο Άγιος πάντως δεν προστάτεψε 4 άτομα που ήσαν μέσα στον ναό και τα οποία σκοτώθηκαν όταν σε σεισμό το 1997 τα καταπλάκωσε ένας τοίχος που κατέρρευσε.
Πάντως είναι πολύ ευχάριστο το περπάτημα στα δρομάκια της πόλης με τις ανηφόρες και κατηφόρες τους καθώς και αυτή η πόλη είναι κτισμένη σε ύψωμα.
Ένα ακόμα αξέχαστο ταξίδι στην Ιταλία ήταν στην Νάπολη.
Σχετικά με αυτό έχω γράψει στα ποστ μου:

Το μόνο που θα ήθελα μόνο να προσθέσω είναι ότι όσοι κάνουν αυτό το ταξίδι να μην αρκεστούν να δουν μόνο την Πομπηία. Το Ερκολάνο που δυστυχώς δεν είναι ιδιαίτερα διαφημισμένο,  θα αποτελέσει γι΄αυτούς μια μοναδική έκπληξη!

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ



Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Η ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ




Είμαι σίγουρος ότι οι κυβερνώντες δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο του αββά Ντινουάρ, η Τέχνη της Σιωπής, αλλά παρ΄όλα αυτά εφαρμόζουν με θρησκευτική προσήλωση τις διαχρονικές αλήθειες που έγραψε αυτός το 1771.
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζω και έχω ελαφρώς μεταφέρει εις τα καθ΄ημάς,  δύο λόγια σχετικά με το περιεχόμενο του:
 "Η τέχνη της σιωπής" δεν είναι άλλο παρά μια κραυγή φόβου και φανατισμού ενός ανθρώπου της εκκλησίας, του ΣΥΡΙΖΑ  που βλέπει το Διαφωτισμό την αντιπολίτευση αφενός να σκιάζει τη λάμψη της καθιερωμένης θρησκείας ιδεολογίας και να μετριάζει την παντοδυναμία της και αφετέρου να θέτει εν αμφιβόλω την απόλυτη εξουσία και ισχύ των ηγεμόνων  του Τσίπρα. Με σαφείς εντολές και οδηγίες, προτρέπονται οι πιστοί και οι υπήκοοι να επανέλθουν στις μόνες αρχές που, σύμφωνα με το συγγραφέα, πρέπει να διέπουν τις κοινωνίες: την τυφλή πίστη στην  θρησκεία ιδεολογία και στην απόλυτη υποταγή στον ηγεμόνα Τσίπρα. Δραστικός τρόπος για να επιτευχθεί ο διπλός αυτός στόχος είναι η σιωπή και η αποχή από το γράφειν εκείνων οι οποίοι δεν έχουν να πουν ή να γράψουν άλλο από "δηλητηριώδεις" για το κοινωνικό σύνολο σκέψεις και προτροπές. 
Αλλά ας αφήσουμε καλύτερα να μας  εξηγήσει  σχετικά  τι σημαίνουν τα παραπάνω, ο πολιτικός επιστήμονας Λευτέρης Κουσούλης στο άρθρο του  Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και ο αββάς Ντινουάρ στο οποίο μεταξύ άλλων γράφει:


Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν έναν συνάδελφο που δεν γνωρίζουν. Αν και προηγήθηκε. Έναν συνάδελφο που τους οδηγεί και τους κατευθύνει. Ίσως και να τους εμπνέει.
Πρόκειται για τον αββά Ντινουάρ. Το 1771 κυκλοφορεί την πραγματεία του «Η τέχνη της σιωπής». Πραγματεύεται την αξία της σιωπής, τη χρονική καταλληλότητά της, την τέχνη της, τα είδη της και τις υπερβολές της. Ακόμη και την «ευφράδειά της».
Στις μέρες μας η τέχνη της σιωπής έχει αναχθεί σε επίπεδα υπέρτατης δεξιότητας από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο που δεν θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί ο άγνωστος «συνάδελφός» τους.
Τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, που παρέχουν χωρίς επιφύλαξη και δισταγμό την εμπιστοσύνη τους στο κυβερνητικό σχήμα, κατά το παρελθόν, στην αντιπολίτευση, υπήρξαν με διαφορετικό τρόπο. Οξύς λόγος και βίαιος. Καταγγελτικός. Στο πλευρό των ανθρώπων, αληθινοί «φίλοι του λαού»!



Ευτυχώς που υπάρχει ο στρατηγικός σύμβουλος του πρωθυπουργού που μας θύμισε ποια ήταν η πούρα θέση του ΣΥΡΙΖΑ πριν την πρωθυπουργική κωλοτούμπα για τις επενδύσεις, για τα μεταλλεία στην Χαλκιδική (ΣΥΝΤΡΟΦΕ ΚΑΡΑΝΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ! )
Μήπως δεν ήταν η ίδια και για την Κόσκο;( Ο ΣΥΝΕΠΗΣ κ. ΔΡΙΤΣΑΣ )
Επίσης όσοι δεν έχουν κοντή μνήμη θα θυμούνται τους πύρινους λόγους των Συριζαίων για την διαπλοκή, πριν βέβαια ο Τσίπρας να γνωρίσει  την γάτα των Πυρηναίων (Ο ΔΟΛ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΙΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ) ή να εντυπωσιαστεί από τα οικόπεδα του Καλογρίτσα (ΤΕΛΟΣ Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΠΛΟΚΗ! ΑΣ ΥΠΟΔΕΧΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΝΕΑ!



Οι αληθινοί δε «φίλοι του λαού», πάντοτε πριν να βρεθούν στην εξουσία, δεν καυτηρίαζαν τα κράτη που καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα;
Βέβαια ΟΤΑΝ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΜΠΝΕΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΑΜΠ! αναγκαστικά οι μεγαλοστομίες σταματούν και η Κίνα θεωρείται παράδεισος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Το προεκλογικό  πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ έγραφε:
αναγκαίος ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας, και σε συνταγματικό επίπεδο, 
Όπως επίσης ότι είναι:
 απαράδεκτα τα υποχρεωτικά Θρησκευτικά και πρέπει να καταργηθούν και να αντικατασταθούν από τη θρησκειολογία
αλλά ακόμη  ότι είναι :
 ανεπίτρεπτος ο εκκλησιασμός, η υποχρεωτική πρωινή προσευχή στα σχολεία, και η ανάρτηση χριστιανικών εικόνων και συμβόλων στις τάξεις μαθημάτων κ.α.


Κατά περίεργο τρόπο μετεκλογικά ξεχάστηκαν όλα αυτά με αποτέλεσμα
Ο ΦΙΛΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ όχι μόνο δεν έγιναν ,αλλά αντί να αντικατασταθούν τα Θρησκευτικά από την Θρησκειολογία αντικαταστάθηκε ο Φίλης!
Τελικά επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή για τα παραπάνω και για μια ακόμη τεράστια σωρεία διαφόρων φληναφημάτων που εκτόξευαν  απερίσκεπτα οι Συριζαίοι, πριν να βρεθούν στην εξουσία.  Ο  αββάς Ντινουάρ και το βιβλίο του αποδείχτηκαν διαχρονικά.


Τουλάχιστον με την σημερινή σιωπή υπάρχει και μια θετική εξέλιξη.
Έχει σταματήσει ο χυδαίος λαϊκισμός και το πολιτικό εμπόριο των θανάτων στο οποίο πρωτοστατούσε ο ΣΥΡΙΖΑ.    
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ξεχάσαμε τις κραυγαλέες ηλιθιότητες που ειπώθηκαν και γράφτηκαν τότε που με οδήγησαν να γράψω το ποστ   ΤΟ ΜΑΓΚΑΛΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΕΚΟΥΛΑΔΟΡΟΙ ΤΩΝ ΘΑΝΑΤΩΝ
Μάλιστα όταν έγραφα το 2012 το   ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΣ. ,που οι Συριζαίοι διακήρυσσαν τότε με κάθε μέσο ότι η αυτοκτονία του, αλλά γενικότερα οι  αυτοκτονίες, οφείλονται στην οικονομική κρίση, δεν είχα όπως είναι αυτονόητο τα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΑΣ.
Το 2014, προ διακυβέρνησης  ΣΥΡΙΖΑ 514 αυτοκτονίες και 579 απόπειρες
Το 2015,  μετά διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ 613 αυτοκτονίες και 769 απόπειρες
Και έκτοτε βέβαια δεν ξανακούσαμε τίποτα για αυτοκτονίες λόγω κρίσεως ούτε και για θανάτους από μαγκάλια λόγω φτώχιας.

Εκκωφαντική σιωπή.


Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΤΕ…







Διάβασα πριν λίγες μέρες την κείμενο της Ρέας Βιτάλη με τίτλο Στο πάρκο παίζοντας κρυφτό με την εξουσία στο οποίο  γράφει για την συγκέντρωση διαμαρτυρίας των Αθηναίων για την σημερινή άθλια κατάσταση που επικρατεί στο πάρκο και στην οποία η πολυάσχολη περιφερειάρχης, που είναι υπεύθυνη γι΄αυτό, δεν βρήκε τον χρόνο να παραστεί.


Σε αντίθεση με αυτή 2500 Αθηναίοι, περίοικοι και φίλοι του Πεδίου του Άρεως, βρήκαν τον χρόνο και  μαζεύτηκαν στο άγαλμα της Αθηνάς και με σύνθημα «Φωτίζουμε το Πεδίο του Άρεως», με φακούς, φαναράκια, ή κινητά τηλέφωνα ανταποκρινόμενοι  στο κάλεσμα της  διαδικτυακής κοινότητας «Επι μένουμε Πεδίο του Άρεως» και διακήρυξαν:
Φτάνει πια! Θέλουμε το Πάρκο μας πράσινο, καθαρό και ασφαλές. Το θέλουμε ανοιχτό και φιλόξενο. Δεν ανεχόμαστε άλλο το βασίλειο του φόβου και της καχυποψίας. Διεκδικούμε ένα φωτεινό Πεδίο του Άρεως. Έναν χώρο που να μαζεύονται οι γενιές, να επικοινωνούν και να δημιουργούν αναμνήσεις. Ένα Πάρκο με μαμάδες, μπαμπάδες και μωρά στα καρότσια, παιδιά να μαθαίνουν να ισορροπούν στα ποδήλατα, νέους και νέες να ανταλλάσσουν φιλιά στα απόμερα παγκάκια, μικρές και μεγάλες παρέες να δίνουν ραντεβού για τρέξιμο, μπάλα και παιχνίδι, ηλικιωμένους να παίζουν πρέφα και σκάκι γύρω από τη Γαρδένια, κυρίες με πέρλες να σχολιάζουν τις κοπέλες που κάνουν τζόκινγκ με στενά σορτσάκια, παιδάκια να ρωτάνε τσαχπίνικα «μπορώ να χαϊδέψω το σκυλάκι σας;», ανθρώπους στα παγκάκια να πιάνουν κουβέντα, να συμφωνούν ή να διαφωνούν, αλλά να σχηματίζουν παρέες και να ξανασυναντιούνται την επόμενη ημέρα, και την επόμενη μέρα και την επόμενη…
 Οι πολλές αναμνήσεις που έχω από το πάρκο είναι από την παιδική αλλά και την νεανική μου ηλικία.
Εκτός από παιχνίδια και τρέξιμο σε αυτό σαν παιδί  έντονες είναι οι αναμνήσεις από τις φορές που πηγαίναμε με την μάνα μου στο Γκριν Πάρκ.



Μικροί και μεγάλοι απολαμβάναμε το θέαμα των ακροβατών, των ταχυδακτυλουργών, τους γνωστούς τραγουδιστές στις επιτυχίες τους  αλλά και τα αστεία που έκανε στα ενδιάμεσα ο κομπέρ,ρουφώντας με απόλαυση την γρανίτα μας ή τρώγοντας ένα παγωτό .

Θυμάμαι δε ένα μοναδικό νεαρό που παίρνοντας το μικρόφωνο στα χέρια μόλις ανέβαινε στην σκηνή, κατάφερνε να μιμείται διάφορους ήχους μεταξύ των οποίων μεγάλη επιτυχία είχε η μίμηση του τραίνου, Ήταν ο Χάρι Κλιν!


Πολύ λιγότερες φορές πηγαίναμε και στο άλλο κέντρο που υπήρχε στο πάρκο, στο Άλσος, με αντίστοιχο ποικίλο .πρόγραμμα
Αργότερα σαν φοιτητής το πάρκο αποτελούσε τον απαραίτητο ενδιάμεσο σταθμό όταν συνόδευα από το Πανεπιστήμιο μέχρι το σπίτι της στην οδό Κεφαλληνίας μια συμφοιτήτρια που είχε κατακτήσει την καρδιά μου.


Βασικό μέσο για  να την ρίξω αρχικά ήταν το μπλα-μπλα δια της αναπτύξεως των κοινωνικοφιλοσοφικοπολιτικών απόψεων μου, ως γνήσιος περιπατητικός φιλόσοφος, καθώς αρκετές φορές κάναμε περπατώντας την διαδρομή Γουδί-Κεφαλληνίας.
Αρχικά η διαδρομή ήταν μέσω της Μαυροματαίων, αλλά όταν σιγά σιγά όταν η σχέση εξελίχτηκε, τα χέρια και το στόμα απέκτησαν σημαντικότερο ρόλο από τα λόγια.
Έτσι η διαδρομή έγινε συντομότερη καθώς ένα συγκεκριμένο απόμερο παγκάκι του πάρκου βρέθηκε στο μέσον της διαδρομής όποτε απετέλεσε και βασικό ενδιάμεσο σταθμό εναγκαλισμών για ώρες, χωρίς κατά απερίεργο τρόπο τότε να μας απασχολεί ουδόλως το ψοφόκρυο του χειμώνα.
Ευτυχώς δε εκείνα τα χρόνια δεν φοβόσουν να βρίσκεσαι νύχτα στο πάρκο και μόνο κανένας μικροπωλητής και καμιά φορά κανένας μπανιστιρτζής  μπορούσε να σε ενοχλήσει ενώ βρισκόσουν σε τρυφερά περίπτυξη. 




Όπως γράφω στο ποστ μου ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΌ ΕΝΑ ΚΑΥΣΩΝΑ ΠΡΙΝ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ το μεγάλο πρόβλημα εκείνης της εποχής ήταν ότι όσοι είμαστε Αθηναίοι και σπουδάζαμε στην Αθήνα ζηλεύαμε τους φοιτητές που ήσαν από την επαρχία και έμεναν σε κάποιο νοικιασμένο δωμάτιο γιατί αυτόματα διέθεταν όποτε ήθελαν μια εξαιρετική γκαρσονιέρα ενώ εμείς καραδοκούσαμε  πότε θα λείπουν οι γονείς μας για μπορέσουμε να φέρουμε την γκόμενα για τα περαιτέρω.
Βλέπετε ότι δυστυχώς εκείνη την εποχή δεν ενδιαφερόταν κανείς, όπως σήμερα ο Πρωθυπουργός μας «…για αυτούς που έχουν φτάσει τα 30 και όταν ξυπνάνε το πρωί βρίσκονται ακόμη στο παιδικό δωμάτιο και δε μπορούν να χαρούν τις ερωτικές τους σχέσεις έχουμε σχέδιο για την αξιοποίηση κτιρίων ιδιοκτησίας του δημοσίου για να στεγαστούν σε αυτά νέοι άνθρωποι».



Έτσι λοιπόν εκείνες οι αναμνήσεις αυτής της εποχής από το πάρκο είναι από αυτές που σου μένουν ανεξίτηλα στην μνήμη γιατί βέβαια αφορούν και τα νεανικά σου χρόνια.
 Παρά το ότι σήμερα το πάρκο με όλους τους περιθωριακούς και ύποπτους τύπους που κυκλοφορούν εκεί την νύχτα είναι απλησίαστο για τον καθένα από εμάς, πριν λίγο καιρό έκανα μια  ερώτηση στην τότε συμφοιτήτρια και από αμνημονεύτων ετών σύζυγο μου:
-Τι θα έλεγες να πάμε ένα βράδυ στο παγκάκι μας στο πάρκο;
-Τι λες μωρέ, τι να πάμε να κάνουμε, να πιαστεί η μέση μας και να αρπάξω και καμιά πούντα; Δώσε μου την ρόμπα μου από δίπλα σου και δεν φτιάχνεις και καμιά μανιταρόσουπα μπας και ζεσταθεί το μέσα μας!