Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΑΝΑΜΠΑΙΝΩ ΣΕ ΤΑΞΙ!




 Βρίσκομαι στην Κηφισίας και ψάχνω για ταξί.
Στο σήμα μου σταματάει ένα ολοκάθαρο ταξί και ένας άψογος οδηγός βγαίνει και έρχεται και μου ανοίγει την πόρτα να μπω.
Με ιδιαίτερη ευγένεια με ρωτά που πάμε. Του λέω Χαλάνδρι.
Ξεκινάει απαλά βγάζοντας φλας και με ομαλή ταχύτητα κατηφορίζει την Κηφισίας.
Σταματώντας σε φανάρι μια κυρία ζητάει να την πάρουμε μαζί μέχρι το ΥΓΕΙΑ. Με εξαιρετική λεπτότητα της απαντά ότι έχει ήδη πελάτη και λυπάται πολύ που δεν θα μπορέσει να την εξυπηρετήσει.


Περιμένει με μεγάλη υπομονή μια γριούλα να περάσει ενώ ήδη έχει ανάψει πράσινο και ενώ μόλις έχει ξεκινήσει παραχωρεί αμέσως προτεραιότητα σε μια νεαρή που την τελευταία στιγμή της ήρθε να στρίψει από την δεξιά λουρίδα που ήταν αριστερά.
Προχωρώντας προς τα κάτω βλέπουμε την Weirdo που μόλις έχει στουκάρει και ετοιμάζεται να σταματήσει να την βοηθήσει αλλά όταν την βλέπει να βγαίνει από το αμάξι και να του ρίχνει 2 μούντζες καταλαβαίνει ότι δεν έχει πάθει τίποτα και λέει ήρεμα –Το καημένο το κορίτσι !


Έχω μείνει κατάπληκτος από τον οδηγό, την οδήγηση του, την ευγένεια του και τον ρωτάω.
Είστε πολλά χρόνια οδηγός γιατί με έχετε καταπλήξει;
Οδηγώ 30 χρόνια κύριε μου και δεν είχα ποτέ μου ατύχημα.
Φθάνοντας στο στρογγυλό της Αττικής οδού επειδή βλέπω ότι πάει να μπει σε λάθος λωρίδα σκύβω τον ακουμπώ στον ώμο και ετοιμάζομαι να του πω να στρίψει αριστερά
…και εκεί γίνεται η συμφορά
του φεύγει το τιμόνι από τα χέρια ,πέφτουμε στις μπάρες, παίρνουμε δύο τούμπες και βρισκόμαστε στο The Mall.


Ευτυχώς χάρις στο Τίμιο Ξύλο που έχω στον κόρφο μου την έχουμε γλιτώσει και οι δύο με μικρογρατσουνιές.
Κατάπληκτος για ότι έγινε τον ρωτάω:
Τι έπαθες άνθρωπε μου και έγιναν όλα αυτά μόλις σε ακούμπησα στον ώμο;
Ξέρετε κύριε μου τι οδηγούσα μέχρι χθες; Νεκροφόρα!


Με τον τίτλο ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΤΑΞΙ! (4 σχόλια) δημοσιεύτηκε στις 30-5-2006
Η  Weirdo ήταν μπλόγκερ με την οποία ανταλλάσαμε τότε πειρακτικά σχόλια. 

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

ΟΥΣΤ ΘΕΟΜΠΑΙΧΤΕΣ !





Με την ευκαιρία του δεκαπενταύγουστου τα κανάλια πάλι ξεσάλωσαν .
Να πάλι θαυματουργές εικόνες που κάνουν παράλυτους να περπατούν ,στραβούς να βλέπουν, καρκινοπαθείς να θεραπεύονται και όλο το γνωστό αυτές τις μέρες καρακατσουλιό που προβάλουν με ιδιαίτερο δήθεν σεβασμό προς τα θεία αλλά με κανένα σεβασμό προς την νοημοσύνη μας.




Μια κατάσταση μεσαίωνα, η οποία συντηρείται μέσω της τηλεόρασης και με την δύναμη που έχει αυτή, επεκτείνεται στην κοινωνία μας ιδίως στα στρώματα με χαμηλή παιδεία και έλλειψη κριτικής σκέψης.


Από την άλλη μεριά ένα ιερατείο ασύδοτο εκμεταλλεύεται τον ανθρώπινο πόνο και την ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής να πιστέψει ότι είναι δυνατή η λύση των προβλημάτων του ,από κάτι υπερφυσικό και πανίσχυρο, το όποίο όμως πρέπει να το ικετεύσει για να τον βοηθήσει και όλα αυτά μπορούν να γίνουν όχι απλά με την ικεσία αλλά με αυτή που γίνεται στο μαντρί του ιερατείου και με την διαμεσολάβησή του.



Έτσι πάλι τα σαρκοβόρα κανάλια με ιδιαίτερη φροντίδα θα φροντίσουν να μας δείξουν απελπισμένους ανθρώπους να σέρνονται στα γόνατα, να περνούν κάτω από χρυσοστόλιστες εικόνες περιστοιχιζόμενες από τους τροφαντούς χρυσοποίκιλτους παπάδες στον πρωταγωνιστικό ρόλο με το κλασσικό ύφος του αφέντη που χαίρεται τον σεβασμό των υποτακτικών του.


Και ο φουκαράς ο λαός θα αγοράζει λαμπάδες στο μπόι του, θα γεμίζει τα παγκάρια ,θα κρεμάει χρυσά κοσμήματα στις εικόνες και θα βαφτίζει τα ταμένα παιδιά του στις κολυμπήθρες της Παναγίας της Τήνου. (Οργανωμένες, 7-8 στη σειρά και με αποχέτευση !! για να μην καθυστερούμε και δυσανασχετεί η πελατεία)
Αλλά και στην άλλη Παναγία, της Σουμελά ,ο μεγάλος τράγος ο Πρωταγωνιστής ,όπως λέει και Σαββόπουλος στον Μπάλο, ο Χριστόδουλος, μεγαλοπρεπής, χορτάτος, στολισμένος, με το θανατερό του χαμόγελο θα κοιτάει με οίκτο τους διάφορους πολιτικούς να στριμώχνονται να σηκώσουν την εικόνα μπας και πάρουν καμία ψήφο από το πλήθος που θα τους δει
Μετά μιλάμε για Μουσουλμανικό φονταμενταλισμό, δεν κοιτάμε τα χάλια μας.
Το δεκαπενταύγουστο έχω κλειστή την τηλεόραση.


Δημοσιεύτηκε με τον ίδιο τίτλο στις   15-8-2006 (14 σχόλια)

Την κραυγή αγανάκτησης ΟΥΣΤ ΘΕΟΜΠΑΙΧΤΕΣ ! την είχα ακούσει τον Ιούνιο  2001 να την λέει ένας Κρητίκαρος καθώς περιμέναμε  σε μια ουρά στο κιλικίο του πλοίου όταν από την τηλεόραση του πλοίου ακούστηκε πως από του Χημείο του Κράτους διαπιστώθηκε πως τα δάκρυα από την εικόνα της Παναγίας στον Άγιο Φανούρη Αργυρούπολης, στην όποια συνέρρεαν πλήθη για κόσμου για προσκύνημα, ήταν βυσσινάδα!

Μερικές ακόμα αναρτήσεις σχετικές με το Δεκαπενταύγουστο





Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

ΠΩΣ ΧΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΠΊΣΤΗ ΤΟΥ!




Σήμερα θα σας κάνω μια εξομολόγηση.
Θα σας διηγηθώ πως έχασα την πίστη μου και απομακρύνθηκα από την εκκλησία.
Από μικρός ήμουν πιστός Χριστιανός ,με τις νηστείες μου, τις γονυκλισίες μου, τα κατηχητικά μου, τις αρτοκλασίες μου, τις υπογραφές μου για τις ταυτότητες ,το προσκύνημα στο σκήνωμα του Βησσαρίωνα και όλα τα σχετικά.


Ως καλός Χριστιανός είχα σχέσεις, μόνον εντός του γάμου, με την σύζυγο μου, η οποία όμως τον τελευταίο καιρό όλο είχε πονοκέφαλο η περίοδο και οι προσπάθειες μου προς ευόδωση της Θείας ευχής όπως ή παιδίσκη (δεν θα έλεγα ακριβώς ότι είναι παιδίσκη, αλλά τέλος πάντων) αποκτήσει «καρπόν κοιλίας» ήσαν ανεπιτυχείς.
Συνεχείς και επίμονες προσπάθειες ,με λεπτότητα και ευγένεια ,όπως
-είσαι για ένα καλό;
-θα κάνουμε σήμερα ένα ιεραποστολικό;
-να σου δείξω τον Παβαρόττι;
και άλλα τινα είχαν αποτύχει.
Παρενθετικώς θα ήθελα να εξηγήσω ότι το πολυτιμότερο όργανο που έχει ο άνδρας και δεν θέλει να χάσει είχε ονομασθεί προσφυώς Παβαρόττι λόγω του όγκου του και της ισχυράς «φωνής» του.


Ακόμη πλην των λεκτικών οχλήσεων κινήσεις ιδιαίτερου αισθησιασμού όπως η σύλληψη του προέχοντος τμήματος του σώματος της όταν έσκυβε στον σκουπιδοτενεκέ η όταν έβαζε πλυντήριο, με τους δακτύλους της χειρός εν εκτάσει πλην του μεσαίου εν κάμψει, ή η σύλληψη εκ των όπισθεν αμφοτέρων των μαστών δια της συγχρόνου τριβής του Παβαρόττι εις την μεσογλουτιαίαν αύλακα δεν είχαν και αυτά αποτέλεσμα.
Έμπλεος απογοητεύσεως λόγω της μακροχρονίου αποχής ως μόνην παρήγορον σκέψιν είχα τους διαφόρους οσιομάρτυρες της Εκκλησίας μας οι οποίοι απείχαν των σεξουαλικών απολαύσεων και ορισμένοι είχαν φθάσει και εις τον ακρωτηριασμόν των οργάνων.


Εγώ όμως δεν ήθελα να αγιάσω, μόνον την σύζυγο ήθελα να πηδήξω.
Μια ημέρα λοιπόν που διοχέτευα την ενεργητικότητα μου στο PC αίφνης με πλησίασε η σύζυγος από πίσω και χαϊδεύοντας το φαλακρόν μου κρανίον μου λέει:
Έλα τώρα που έχω όρεξη!
Πλήρης χαράς και ευτυχίας την οδήγησα στην συζυγικήν παστάδα όπου όμως μετά φρίκης διαπίστωσα ότι ο Παβαρόττι δεν ήθελε να τραγουδήσει.
Τον εσταύρωσα 3 φορές, είπα το Πάτερ ημών και το τη Υπερμάχω αλλά αυτός τίποτα ,μούγκα.
Άρχισα να σκέπτομαι διεγερτικές εικόνες όπως τον Χριστόδουλο με υψωμένο το λάβαρο της Αγίας Λαύρας αλλά ο Παβαρόττι δεν έδειχνε ούτε λαύρα ούτε ανύψωση.


Έβαλα στο βίντεο τον Ελληνικό θρίαμβο με τις διεγερτικές φωνές των φιλάθλων –Σήκωσε το τιμημένο αλλά πάλι ο Παβαρόττι παρέμενε άφωνος.
Στην απελπισία μου άρχισα να βλέπω τηλεόραση και κατά τύχη έπεσα στον Αρχιεπίσκοπό μας ο οποίος εξηγούσε σε ερώτηση του ρεπόρτερ, ότι καλώς γίνονται αγιασμοί στα αυτοκίνητα για να λειτουργούν σωστά, να μην γίνονται ατυχήματα και να είναι ασφαλή ως εργαλεία.
Και εκεί άστραψε μέσα μου η λύση.
Η πλειονότητα των Ελλήνων έχουν σαν προέκταση του Παβαρόττι τους το αυτοκίνητο.
Άρα αφού η Εκκλησία ευλογεί τα αυτοκίνητα γιατί να μην ευλογήσει και το αρχικό εργαλείο;
Πάραυτα λοιπόν μπήκα στο αυτοκίνητο και πήγα εκεί που γίνονται οι αγιασμοί.
Μέγα πλήθος με τα ευρώ ανά χείρας ανέμενε να του ευλογήσουν το αυτοκίνητο.


Άνοιγαν καπώ, πόρτες, πορτ μπαγκάζ και ο ιερέας το ευλογούσε.
Όταν ήρθε η σειρά μου αφού ευλόγησε το αυτοκίνητο του είπα διακριτικά και με σιγανή φωνή προσπαθώντας να κατεβάσω το φερμουάρ μου
Και αυτό το εργαλείο Πάτερ.
Εκεί μου ήρθε όλη η περικοκλάδα της αγιαστούρας κατακούτελα και με ένα ιερό υβρεολόγιο όπως θεομπαίχτη, τρισκατάρατε, θεομίσητε, παμμίαρε με έδιωξε κακήν κακώς πριν να προλάβω να του εξηγήσω ότι την ευλογία του ήθελα για να εκπληρώσω τις συστάσεις της γαμήλιας λειτουργίας.
Επιστρέφοντας στο σπίτι με κλονισμένη πλέον την πίστη μου και μουσκεμένη την φαλάκρα μου από την αγιαστούρα, σε ένα φανάρι περνάει μπροστά μου ένα όραμα το οποίο ένας αμαρτωλός θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει ως «θείον ξέκωλο»



Αμαρτωλές σκέψεις διαπέρασαν τον εγκέφαλο μου εις την θέαν του θείου εκ Θεού πλάσματος και λόγω της θρησκευτικής μου παιδείας αναφώνησα:
Υπάρχει Θεός!!
Και ω του θαύματος!
Ο Παβαρόττι ολόρθος ατένιζε με αισιοδοξία το μέλλον.
Το πρόβλημα Θεία Χάρητι είχε λυθεί.
Επέστρεψα στο σπίτι και έτρεξα στην αγαπημένη μου γυναικούλα.
Θαύμα αγάπη μου Ο Παβαρόττι αναστήθηκε.
Ο Θεός μας λυπήθηκε.

Και τι μου απαντά;
Καλά ας μην είχα ρίξει Viagra στον καφέ σου…


Το ΠΩΣ ΧΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ είχε δημοσιευτεί στις 5-7-2006 χωρίς τις σημερινές φωτογραφίες.

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

ΟΤΑΝ Ο ΓΚΟΜΕΝΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΤΕΡΑΣ!




 Μια από τις εικόνες που μου προκαλεί ιδιαίτερη αίσθηση όταν την βλέπω στον δρόμο είναι η εικόνα νέος πατέρας-παιδί.
Είναι γιατί βλέπεις μια μεταμόρφωση αυτού του τέως γκόμενου σε πατέρα, με μία τρυφερότητα στα μάτια, να κρατάει με τόση προσοχή κάτι τόσο πολύτιμο που ποτέ μέχρι τότε δεν είχε φανταστεί ότι θα αλλάξει τόσο ριζικά την ζωή του.


Αυτός που μέχρι τότε δεν επέτρεπε σε κανένα να τον καβαλήσει σε τίποτα, έχει τώρα ένα παιδί καβαλημένο στο σβέρκο ,να του τραβάει τα αυτιά ,να του ανακατεύει τα μαλλιά ,να τον τσιμπάει,να καλπάζει και αυτός κρατώντας δύο ποδαράκια ή χεράκια σφιχτά, να αισθάνεται τόσο ευτυχισμένος που να μην μπορεί να κρυφτεί από κανένα.


Και όταν αυτό κουραστεί να το κρατά τρυφερά στα χέρια του και αυτό να κοιμάται με το κεφαλάκι ακουμπισμένο στον ώμο του η να έχει κάνει τα χέρια του κρεβάτι προσέχοντας να μην κτυπήσει πουθενά.
Οι εικόνες αυτές μου ήρθαν προχθές στο μυαλό παρατηρώντας ένα νεαρό ζευγάρι στο μετρό με ένα νεογέννητο στα χέρια του πατέρα υπό το άγρυπνο βλέμμα της μάνας .


Το κράταγε σαν να του είχαν εμπιστευτεί ένα πανάκριβο εύθραυστο θησαυρό με μάτια γεμάτα υπερηφάνεια
Κρατούσε τον κόσμο όλο στα χέρια του.
Χαρακτηριστική ήταν και η εικόνα της μητέρας.
Θύμιζε την γάτα που αφήνει για πρώτη φορά να πιάσουν στα χέρια τους τα αφεντικά της τα νεογέννητα της ,χωρίς ακόμη να είναι σίγουρη αν αυτά είναι ασφαλή .
Γύρισα σπίτι έχοντας φτιάξει η διάθεση μου.


Αρχική δημοσίευση ως ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΕ ΠΑΙΔΙ στις 8-6-2006 με 6 σχόλια.

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

ΠΕΡΙ ΟΡΧΕΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΨΟΥΣ ΑΥΤΩΝ!



                                                     ΔΗΛΟΣ


Ένα άλλο ανάλαφρο καλοκαιρινό θέμα που είχα γράψει είναι αυτό που αναφέρει ο σημερινός τίτλος της ανάρτησης. Είχε γραφτεί ακριβώς πριν 11 χρόνια τον Αύγουστο 2006. Ως ΑΡΧΙΔΟΛΟΓΙΑ (3 σχόλια) στις 10-8-2006 και ΑΡΧΙΔΟΛΟΓΙΑ ΜΕΡΟΣ Β΄  στις 11-8-2006 (3 σχόλια)

                                Από το ποστ μου ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΡΙΑΤΣΕ



 AKAΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΣΕΜΝΟΤΥΦΟΥΣ
Το παρόν blog δεν διακρίνεται για την σεμνοτυφία του.
Δεν θεωρεί ότι υπάρχουν χυδαίες λέξεις παρά μόνον χυδαίοι άνθρωποι.
Η σεμνοτυφία πολλές φορές καταλήγει σε κωμικές καταστάσεις σαν κι’ αυτήν που περιγράφει ο Καζαντζάκης.
Σε ένα σπίτι με δύο γεροντοκόρες που βρέθηκε άκουσε να φωνάζει η μία την αδελφή της Κλυταίστρα.
Έβγαλε αμέσως το μπλοκάκι που είχε και έγραφε τις λέξεις που πρωτάκουγε και ρώτησε με ενδιαφέρον πως και την έχουν βαφτίσει με αυτό το πρωτότυπο όνομα.
Ε, δεν είναι ακριβώς αυτό το όνομα της είπε διστακτικά η μία αδελφή.
Και πώς την έχουν βαφτίσει ,ρώτησε ο Καζαντζάκης.
Κλυταιμνήστρα!
Και γιατί την φωνάζετε Κλυταίστρα;
Γιατί έχει εκείνο το μνή μέσα και είναι ντροπή!
Γι’ αυτό λοιπόν εμείς τα αρχίδια τα λέμε αρχίδια καιν όχι αμελέτητα.
Δεν κάνουμε επίσης διακρίσεις ανάλογα με τον τόπο προελεύσεως όπως πχ Αρχίδια καλαβρέζικα η καλαβρυτινά.
Άλλωστε τα αρχίδια πλην της βασικής τους λειτουργίας χρησιμοποιούνται και ως σημειωματάριο. Τους γράφω στ’ αρχίδια μου!
Αλλά και εκτός των εγγραφών αποτελούν και σημείο αναφοράς και παραπομπής ιδίως όταν συνοδεύονται με την αντίστοιχη ωλένιο κίνηση του καρπού –Στ’ αρχίδια μου!( Οι σεμνότυφοι λένε- στους διδύμους μου)
Χρησιμοποιούνται επίσης ως όργανα υποτίμησης του άλλου όπως στη ρήση-κλάσε μας τα αρχίδια! που σαφώς υποδηλεί άμεση σχέση των όρχεων με κάποιο έμπροσθεν ευρισκόμενο κώλο.
Στον ενικό δε αποκτούν πλήρως απαξιωτική έννοια για το πρόσωπο που αναφέρονται .-Α! ρε αρχίδι! Είναι ένα αρχίδι αυτός!
Αν θέλουμε δε να προσδώσουμε έλλειψη σοβαρότητας στα λεγόμενα ενός, τότε η έκφραση –τα αρχίδια μας κουνιόνται –είναι η πλέον κατάλληλη.
Κατά τον ίδιο τρόπο χρησιμοποιείται η έκφραση –ξύσε μας τα αρχίδια! και πλέον κοσμίως –έχω μια φαγούρα στα αρχίδια.

Αυτά για την ώρα και φεύγω για την θάλασσα ,να θαυμάσουν και οι τουρίστριες Νεοελληνική κορμάρα!





 Τώρα θα αναρωτηθείτε πως μου ήρθε ντάλα καλοκαίρι να ασχοληθώ με τα αρχίδια.
Ένα βράδυ κατά την συνήθη περιήγηση μου στα διάφορα μπλόγκια διάβασα κάπου ότι αν είσαι δεξιόχειρ η αριστερόχειρ είναι ανάλογα και το ύψος του αντίστοιχου όρχεως.
Λόγω της προχωρημένης ώρας και της επιμόνου προσκλήσεως του Μορφέως να βρεθώ εις τας αγκάλας του, βαριόμουνα να σηκωθώ και να κατεβάσω το σλιπάκι μου στο καθρέπτη για να διαπιστώσω το αληθές η όχι των αναγραφομένων .
Την επομένη που το θυμήθηκα είχα ξεχάσει σε πιο ποστ είχα διαβάσει για τα αρχίδια και το ύψος τους και έτσι δεν μπορώ να σας παραπέμψω.
Η απορία λοιπόν που μου έμεινε ήταν τι ισχύει με μένα που γράφω με το δεξί αλλά δουλεύω και με το αριστερό.
Λογικά θα έπρεπε στη περίπτωση αυτή να βρίσκονται και τα δύο στο ίδιο ύψος.
Όμως η ενδελεχής μελέτη των πολυτίμων αυτών οργάνων προ του καθρέπτου κατέληξε εις το αποτέλεσμα ότι το αριστερό είναι χαμηλότερα του δεξιού.
Το θέμα λοιπόν απαιτούσε ουσιαστικότερη μελέτη.
Ανέτρεξα λοιπόν σε ένα παλαιό πολύτιμο βιβλίο ,της δεκαετίας του 20,που έχω στη βιβλιοθήκη μου. (Προσθήκη: Ανατομική του ανθρώπου Γ.Σκλαβούνου)
Μέχρι εκείνη την εποχή η παρατήρηση ήταν βασικό στοιχείο της Ιατρικής.
Μη διαθέτοντας τις σημερινές δυνατότητες και εργαστηριακές εξετάσεις μέτραγαν τα πάντα και από αυτές τις παρατηρήσεις προσπαθούσαν να βγάλουν συμπεράσματα που τα συσχέτιζαν με νοσήματα και θεραπείες.
Από τις πιο χαρακτηριστικές και γνωστές είναι οι μελέτες του Λομπρόζο που μέτραγε παραμέτρους της κεφαλής για να βγάλει συμπεράσματα για την εγκληματικότητα του ανθρώπου!
Λοιπόν για να μην πολυλογώ είχαν από τότε παρατηρήσει ότι ο άνθρωπος έχει μικροδιαφορές μεταξύ του δεξιού και αριστερού μέρους του σώματος του.
Έτσι είχαν παρατηρήσει ότι συνήθως ο αριστερός όρχις είναι χαμηλότερα από τον δεξιό.
Άρα στο αριστερό έχετε μεγαλύτερη δυνατότητα εγγραφών από ότι στον δεξιό.
Εκμεταλλευτείτε λοιπόν την ευκαιρία!
Αντίστοιχα και στις γυναίκες συνήθως ο αριστερός μαστός είναι μεγαλύτερος από τον δεξιό.
Μετά λοιπόν από αυτή την άκρως επιστημονική ενημέρωση είναι ευκαιρία να διαπιστώσετε ιδίοις όμασι την αλήθεια των ανωτέρω!


Ένα σχετικό με το θέμα ποστ είναι επίσης το:


Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΑΝΑΛΑΜΠΕΣ !




Όπως έγραφα και στο προηγούμενο ποστ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΕΡΩΤΕΥΕΣΑΙ ΕΝΑ ΙΑΝΟ; εκείνη την εποχή υπήρχε και μια ευγενής άμιλλα στην συγγραφή και ποιημάτων από την οποία, όπως καταλαβαίνετε, δεν θα μπορούσα να απουσιάσω και έτσι προέκυψαν τα παρακάτω ποιητικά πονήματα.


ΕΡΩΤΑΣ    (19-6-2006)             


Μια λέξη
Θύμωσε
Της είπε
Απάντησε
Φωνές
Οι λέξεις έγιναν μαχαίρια
Την τραυμάτισε
Τον κάρφωσε
Έστριψε το μαχαίρι
Πόνεσαν
Άρχισε να κλαίει
Πολλά μαχαίρια τον κάρφωσαν
Το χέρι του σκούπισε το δάκρυ της
Τα χέρια της αγκάλιασαν το δικό του
Τα χείλη του καθάρισαν τα μάτια της
Το χέρι της χώθηκε στις τρίχες του στήθους του
Το χέρι του χάιδεψε την ιδρωμένη ραχοκοκαλιά της
Πηδήχτηκαν σαν να ήταν η πρώτη φορά
Είχαν ερωτευθεί με την πρώτη ματιά
Πριν ένα χρόνο
Ήταν ο πρώτος καυγάς
Επέτειος 

ΧΩΡΙΣΜΟΣ (21-6-2006)


Οι λέξεις δηλητήριο
Χαμηλόφωνα
Ύπουλα
Δεν είχαν ξανατσακωθεί
Χρόνια φθοράς έβγαιναν τώρα
Χαμηλόφωνα
Ύπουλα
Κάθε λέξη ,μια πληγή
μόνη της ,χωρίς φράση
κακοφορμισμένη απ’ τον χρόνο.
Φεύγοντας έκλεισε την πόρτα
Χωρίς να την κτυπήσει
Όπως έκανε χρόνια τώρα
Σιωπηλά
Καταπίνοντας όσα θα μπορούσε να έχει πει
Αλλά δεν είπε
Μέχρι σήμερα
Πρώτη φορά
Και τελευταία
Δεν ξαναγύρισε.

                                                  Edvard Munch-Separation


ΤΙ ΤΡΕΧΕΙ ; (13-8-2006)


 Ηρεμία
Γαλήνη
Η ελευθερία του υγρού στοιχείου
Ασφάλεια
Ευτυχία
Ο χρόνος συνεχής-Ίδιος
Σεισμός;
Ηρεμία
Ξανά σεισμός;
Φόβος. Τι τρέχει;
Ξανά σεισμός;
Ξανά...
Ξανά...
Ο χώρος έγινε ασφυκτικός
Μια μέγγενη σφίγγει το κεφάλι
Η γαλήνη χάθηκε
Η μέγγενη πιέζει περισσότερο
Το κεφάλι πάει να σπάσει
Ξαφνικά ξεσφίγγει
Νέα αγωνία τώρα
Χρειάζομαι αέρα!
Πολύ αέρα
Κραυγή και ανάσα μαζί
Κλάμα
Φώτα, κόσμος.
Δεν θέλω ελευθερία !
Ήμουν ασφαλής.
Να σας ζήσει είναι κορίτσι!

Ο πίνακας είναι της Frida Kahlo και έχει τον τίτλο «Η Γέννησή μου» και έχει ως θέμα το πώς φαντάστηκε η ζωγράφος τη στιγμή της δικής της έλευσης στη ζωή.

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΕΡΩΤΕΥΕΣΑΙ ΕΝΑ ΙΑΝΟ;




Τον φετινό Αύγουστο, μιας και πολλοί από τους αναγνώστες του μπλογκ λείπουν σε διακοπές σκέφτηκα να ξαναδημοσιεύσω κάποια από τα ποστ που είχα δημοσιεύσει πριν 11 χρόνια. Μερικά από αυτά  τα είχα και εγώ ξεχάσει.
 Η εποχή που γράφτηκαν αυτά τα ποστ ήταν η εποχή της άνοιξης των  μπλογκ και ένας μεγάλος αριθμός από αξιόλογες πένες  ασχολιόντουσαν με αυτά, ενώ  στα πλαίσια μιας ευγενούς άμιλλας υπήρχε έντονος ανταγωνισμός στο γράψιμο κάθε είδους κειμένου.
Έτσι εκτός από αρκετά κείμενα επικαιρότητας είχα γράψει και σύντομα διηγήματα συχνά με σατιρικό περιεχόμενο, όπως αυτό που δημοσιεύω σήμερα, αλλά μέχρι και μερικά ποιήματα!
Το πρώτο μέρος του σημερινού ποστ δημοσιεύτηκε  στις 21-9-2006 με τον τίτλο Ο ΙΑΝΟΣ και το δεύτερο μέρος στις 23-9-2006 με τον τίτλο ΙΑΝΟΣ Μέρος Β΄ Στα αρχικά κείμενα μπορεί να διαβάσει κανείς και τα σχόλια που έγιναν.


Είχε μείνει πολύ καιρό αγάμητη.
Όχι γιατί δεν υπήρχαν άνδρες που θα πήγαιναν μαζί της.
Απλά είχε βαρεθεί τις περιστασιακές σχέσεις και ήθελε πλέον κάποιον που να την γεμίζει τόσο συναισθηματικά όσο και σωματικά.
Όμως όσο κι’αν είχε απλωμένες τις κεραίες της για να ανακαλύψει τον πάντα αναζητούμενο αλλά δύσκολα ευρισκόμενο τέλειο άνδρα είχε καταλήξει απελπισμένη ότι αυτός δεν υπάρχει, όπότε ήταν έτοιμη να ξαναγυρίσει στις συνήθειές της του παρελθόντος που ήθελε να αποφύγει.
Και τότε γνώρισε τον Γιάννο που όπως της είπε περιπαικτικά μερικοί τον φωνάζουν Ιανό.
Από την αρχή την κατέκτησε ή ευγένεια του, η τρυφερότητα του οι καλοί του τρόποι και ή εξυπνάδα του που συνοδευόταν και από μία εξαιρετική παιδεία.
Ήταν η δεύτερη φορά που έβγαιναν μαζί και το μυαλό της δεν ήταν στο εκλεκτό φαγητό που είχε μπροστά της στο σικ εστιατόριο που την είχε πάει αλλά στο τι θα ήταν σωστό να κάνει μετά.
Να πηδηχτεί μαζί του, όπως διακαώς επιθυμούσε το κορμί της ,ή να το παίξει δύσκολη για να μην την θεωρήσει ο άλλος εύκολη που πέφτει με το δεύτερο ραντεβού.
Τα πράγματα ήρθαν από μόνα τους απλά και ωραία.
Όταν την πήγε σπίτι της και άρχισε να την φιλάει για αποχαιρετισμό δεν κατάλαβε καλά καλά πως βρέθηκαν στο κρεβάτι της να κάνουν έρωτα που ευτυχώς δεν είχε ξεχάσει πως γίνεται σαν την Λουκρητία του Αρκά. (γέλασε μέσα της όταν θυμήθηκε αυτό που είχε πει μια φίλη της-το πήδημα είναι σαν το ποδήλατο ,άμα το μάθεις δεν το ξεχνάς!)
Ο Γιάννος ήταν καλός εραστής ,αλλά αυτό που ένιωσε να την γεμίζει πλήρως ήταν το συναίσθημα. Την γέμιζε συναισθηματικά όσο κανένας άλλος άνδρας ως τότε.
Ο Γιάννος κοιμόταν δίπλα της στο κρεβάτι και τον χάιδεψε με το μάτι κοιτώντας το γυμνό ,γεροδεμένο του σώμα.
Είχε άψογο σώμα και το δέρμα του ήταν σφιχτό χωρίς ζάρες, τατουάζ η ουλές. Το μόνο που υπήρχε ήταν η ουλή από το μπόλι στο δεξί του χέρι.
Ξαναβρέθηκαν την επόμενη μέρα.
Ακολούθησαν την ίδια πορεία αλλά σήμερα της φάνηκε σαν να ήθελε να κρύψει τον τόσο πλούσιο συναισθηματικό κόσμο που της είχε αποκαλύψει χθες.
Σκέφτηκε ότι ,όπως το στρείδι κλείνει μπροστά στον κίνδυνο, έτσι και αυτός σήμερα μετά το συναισθηματικό του άνοιγμα χθες , έκλεισε σήμερα γιατί προφανώς θα αισθάνθηκε ότι είναι πλέον ευάλωτος, αφού της ξανοίχτηκε τόσο.
Την πλημμύρισαν κύματα τρυφερότητας και τα ξέχασε όλα όταν βρέθηκαν στο κρεβάτι.
Ο Γιάννος σήμερα ήταν μια αποκάλυψη.
Ποτέ στη ζωή της δεν είχε ξανακάνει τόσο πολύ και τόσο καλό σεξ.
Σκέφτηκε ότι ενώ χθες για πρώτη φορά στη ζωή της ένας άνδρας κατάφερε να την γεμίσει τόσο πολύ συναισθηματικά ο ίδιος άνδρας, σαν τον Ιανό, σήμερα την οδήγησε σε σεξουαλικές απολαύσεις που δεν είχε μέχρι τότε ούτε φανταστεί ότι υπάρχουν.
Ο Γιάννος είχε πάλι κοιμηθεί κουρασμένος πλάι της και αυτή άναψε τσιγάρο και σκέφτηκε με αίσθημα γλύκας μέσα της:
-Είμαι ερωτευμένη!
Χάιδεψε πάλι με τα μάτια το κοιμισμένο σώμα δίπλα της και ξαφνικά ένα αίσθημα φρίκης την κατέλαβε.
Δεν υπήρχε σημάδι από μπόλι στο δεξί χέρι του Γιάννου!
Έτρεξε στο διπλανό δωμάτιο που είχαν πετάξει τα ρούχα τους και βρήκε το πορτοφόλι του.
Ανοίγοντας το μάτι της έπεσε αμέσως στην μοναδική φωτογραφία που υπήρχε.
Δύο δίδυμα αδέλφια ολόιδια χαμογελούσαν στο φακό και ήταν σαν να την κορόιδευαν!
Τι θα κάνατε εσείς στη θέση της σε αυτή την περίπτωση;



 Ανάμικτα αισθήματα την πλημμύριζαν.
Της ερχόταν να πάει και να αρχίσει να του πετάει ότι εύρισκε μπροστά της .
Να τον βρίσει για την κοροϊδία που της έπαιξαν αυτός και ο αδελφός του .Από την άλλη η ψυχική και σωματική ευφορία που αισθανόταν αυτές τις μέρες της έφερνε στο μυαλό το παλιό τραγουδάκι που έλεγε « μια γυναίκα , δύο άντρες κομπολόι δίχως χάντρες»
Το γεγονός ήταν ότι τις δύο πιο σημαντικές βραδιές της ζωής της, της  είχαν χαρίσει αυτά τα δύο αδέλφια.
Ο ένας συναισθηματικά και ο άλλος σωματικά .
Μετά από πολύ σκέψη όταν τελείωσε και το τρίτο τσιγάρο πήγε στο κρεβάτι αθόρυβα, ξάπλωσε δίπλα στον ,πώς να τον λένε άραγε, έσβησε το φως και έπεσε για ύπνο.
Είχε σκεφτεί ότι αφού μέχρι τότε δεν είχε βρει έναν που να τα έχει όλα γιατί να μην βολευτεί με δύο τέλεια μισά και όπου βγει!
Η τελευταία σκέψη που έκανε πριν να κοιμηθεί ήταν η φράση της Σκάρλετ Ο΄Χάρα στο τέλος της αγαπημένης της ταινίας «Οσα παίρνει ο Ανεμος»
-Αύριο είναι μια άλλη μέρα!

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Γ΄Η ΣΑΤΙΡΑ ΤΟΥ ΑΛΤΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ




Όπως είναι αναμενόμενο η πολιτική είναι ένα θέμα που δεν θα μπορούσε να γλυτώσει από τον Αλτάν. Με το  μοναδικό πενάκι του αλλά και τις καυστικές του λεζάντες διακωμωδεί και σατιρίζει την πολιτική ζωή και τους πολιτικούς.









Οι καθημερινές σχέσεις ανάμεσα στα μέλη που απαρτίζουν μια οικογένεια είναι ένα κατ΄εξοχήν θέμα που απασχολεί τον Αλτάν.
Τα ζευγάρια στα σκίτσα του είναι πολύ συχνά η αντανάκλαση των καθημερινών σχέσεων πολλών ανδρόγυνων από μας, αλλά και των συζητήσεων που γίνονται με άλλους και αφορούν το ζευγάρι.









Τέλος ένα πεδίο στο οποίο ο Άλταν  οργιάζει είναι με τα τρομερά παιδιά που σκιτσάρει και τις ερωτήσεις και παρατηρήσεις που κάνουν είτε μεταξύ τους είτε στους γονείς του.  












ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ

Μέχρι στιγμής εκτός από τον ΑΛΤΑΝ έχω γράψει και τα εξής ποστ για μερικούς από τους καλύτερους ξένους γελοιογράφους.

Επίσης στα παρακάτω ποστ υπάρχουν γελοιογραφίες του αξέχαστου ΜΠΟΣΤ και του Γιάννη Ιωάννου.