Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

H 25η ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ




Είναι ενδιαφέρον να δούμε τι έγινε και πως εορτάστηκε στην χώρα μας η Εθνική μας επέτειος κατά την διάρκεια της κατοχής.

1942

Τον προηγούμενο χρόνο στις 28 Οκτωβρίου είχε γίνει μεγάλη διαδήλωση του αθηναϊκού λαού, οπότε η δωσιλογική κυβέρνηση Τσολάκογλου είχε αποφασίσει, για να μην φανεί  ότι δεν τιμά την εθνική μας γιορτή και πηγαίνει αντίθετα στο εθνικό μας φρόνημα, να διατάξει πανηγυρικό σημαιοστολισμό της Αθήνας και  να γίνει δοξολογία στην Μητρόπολη στην οποία βέβαια παρέστησαν εκπρόσωποι των Γερμανικών και Ιταλικών δυνάμεων κατοχής.
Μετά ο Τσολάκογλου κατέθεσε στεφάνι στον Άγνωστο στρατιώτη ενώ ο αντιπρόεδρος του Λογοθετόπουλος μετέβη στο Μνημείο των Γερμανών πεσόντων  και κατέθεσε δάφνινο στεφάνι με τα ελληνικά χρώματα, ο δε Υπουργός Οικονομικών, και ιταλόφιλος, Γκοτζαμάνης κατέθεσε αντίστοιχο στεφάνι στο Μνημείο των Ιταλών πεσόντων.


Στην συνέχεια οι  νέοι ξεχύθηκαν στους δρόμους  με πρώτους τους ηρωικούς ανάπηρους του πολέμου στην Αλβανία. Λευκοντυμένες νοσοκόμες κυλούσαν τα καροτσάκια τους, ενώ ό κόσμος τους χειροκροτούσε και μετά στεφάνωσαν τις προτομές των ηρώων στο Πεδίο του Άρεως, ενώ μια ατέλειωτη ουρά από μαυροντυμένες γυναίκες πού είχαν χάσει τους δικούς τους στο Μέτωπο, κατευθύνθηκαν και κατέθεσαν  λουλούδια στον "Άγνωστο Στρατιώτη αφού βέβαια προηγουμένως πέταξαν το στεφάνι του Τσολάκογλου.
Οι Ιταλοί πάνω στ' άλογα με γυμνά τα ξίφη, πέσανε πάνω στο πλήθος και τραυμάτισαν πολλούς, αλλά η διαδήλωση δεν διαλύθηκε.


Στο Πανεπιστήμιο ο καθηγητής Δημ. Ζακυνθινός εκφώνησε καταχειροκροτούμενος ένα πατριωτικό λόγο που τελείωνε με τα λόγια του Ρήγα : «Ακόμα ταύτη την άνοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες...».
Ήδη όμως από την προηγούμενη μέρα, 24 Μαρτίου, η Αθήνα είχε γεμίσει από προκηρύξεις που καλούσαν τον λαό να διαδηλώσει κατά των κατακτητών.
Από τα Εξάρχεια ξεκίνησε  διαδήλωση  φοιτητών, μαθητών και εργαζομένων στην οποία ρίχτηκε το σύνθημα να πάνε να στεφανώσουν το άγαλμα του Ξάνθου στο Κολωνάκι. Η διαδήλωση πορεύτηκε προς αυτό  τραγουδώντας το Μαύρη είν΄η νύχτα στα Βουνά και ψάλλοντας τον Εθνικό Ύμνο.
Στην οδό Σόλωνος, κοντά στη Νομική Σχολή, δύο ζώνες αστυφυλάκων, προσπαθούσαν να φράξουν το δρόμο αλλά δεν μπόρεσαν να αναχαιτίσουν το πλήθος το οποίο και έσπασε τον κλοιό τους,. Ένας από τους φοιτητές, πλησίασε τον επικεφαλής αστυνόμο και του υπενθύμισε ότι κι αυτός ήταν Έλληνας και δεν θα έπρεπε να εκτελεί τις εντολές των Ιταλών. Όταν έφτασαν στο Κολωνάκι, μια φοιτήτρια σκαρφάλωσε και πέρασε το στεφάνι στην προτομή του Ξανθού.
Την συγκέντρωση στην πλατεία Κολωνακίου την διέλυσαν οι καραμπινιέροι με τα κοντάκια των όπλων τους και με σπαθιά ενώ οι Ιταλοί από τον Λυκαβηττό πυροβολούσαν και έριχναν και επιθετικές χειροβομβίδες. Οι καραμπινιέροι επίσης συνέλαβαν και αρκετούς διαδηλωτές.

1943

Αυτή την χρονιά  οι Γερμανοί ,μετά τα γεγονότα του προηγουμένου έτους, διέταξαν να μην γίνει καμία εορταστική εκδήλωση ούτε και η «επίσημη» τελετή της Μητρόπολης. Μάλιστα η Κατοχική κυβέρνηση έστειλε στον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό απειλητικό, απαγορευτικό έγγραφο. 
Παρά την απαγόρευση ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους και στο Σύνταγμα,ενώ χιλιάδες κόσμου συγκεντρώθηκε στο Πεδίο του Άρεως.  Μια σάλπιγγα χτύπησε «Προσοχή» και όλοι στάθηκαν ακίνητοι και κράτησαν την αναπνοή τους. Μέσα σε εκείνη την κατανυκτική σιγή νεανικές φωνές άρχισαν να ψάλλουν τον Εθνικό Ύμνο.




Οι καραμπινιέροι επιτέθηκαν για να διαλύσουν τις συγκεντρώσεις και ο τελικός απολογισμός ήταν  4 νεκροί και δεκάδες τραυματιών. 
Στο παρακάτω βίντεο εκτός από την Αθήνα περιγράφονται και οι διαδηλώσεις της Θεσσαλονίκης.


1944

Την χρονιά αυτή έχει πλέον αναπτυχτεί η αντίσταση στους κατακτητές.
Πολλές από τις συνοικίες της Αθήνας ελέγχονται από τις δυνάμεις των ανταρτών.
‘Έτσι ο  τρίτος εορτασμός την 25η Μαρτίου 1944 δεν έγινε στο κέντρο των Αθηνών. Έγινε στις απελευθερωμένες συνοικίες. Στο Δουργούτη, στην Κοκκινιά , στην Καισαριανή , στους Κλήρους, στο Φάρο, στο Κατσιπόδι στα Σφαγεία , στην Καλλιθέα, όπου χιλιάδες κόσμου τίμησαν τους αγώνες του 21 και πήραν κουράγιο για να συνεχίσουν τη δική τους εποποιία.
Η 25 Μαρτίου 1944 είναι όμως και η θλιβερή επέτειος κατά την οποία εξοντώθηκε ολόκληρη η κοινότητα των Εβραίων των Ιωαννίνων.
1800-2000  άνθρωποι μεταφέρθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και από αυτούς επέζησαν λιγότεροι από 200.
Σχετικά μπορείτε να διαβάσετε εδώ.





Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΥΜΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΑΝΤΙΑΡΝΤ ΚΙΠΛΙΝΓΚ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ




Ο Βρετανός διηγηματογράφος, ποιητής και μυθιστοριογράφος Ράντιαρντ Κίπλινγκ ( 1865-1936) στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν από τους πιο δημοφιλείς συγγραφείς στην Αγγλία.
Ήταν ο πρώτος αγγλόφωνος συγγραφέας που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1907.Έτσι αποκτά ιδιαίτερη σημασία το ότι δημοσίευσε στις 17-10-1918 στην Daly Telegraph την μετάφραση στα Αγγλικά των πρώτων στίχων του Ύμνου εις την Ελευθερία του Διονυσίου Σολομού.
Οι δυό πρώτες στροφές νομοθετήθηκαν τα 1856 ως ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας.


Κάτω από τον κάθε μεταφρασμένο στίχο έχω βάλει και τον αντίστοιχο του Ύμνου.

We knew thee of old,
Oh divinely restored
By the  light  of  thine eyes
And the light of the Sworth

Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη
 που με βία μετράει τη γη.


From the graves of our slain
Shall thy valour prevail
As we greet thee again
Hail, Liberty, Hail!

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη
 των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
 χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!


Long time didst thou dwell
Mid the people that mourn
Awaiting some voice
That should bid thee return.

Εκεί μέσα εκατοικούσες
πικραμένη, εντροπαλή,
κι ένα στόμα εκαρτερούσες,
 «έλα πάλι», να σου πεί.


Ali, slow broke that day
And no man dared call,
For the shadow of tyranny
Lay over all:

'Αργειε νάλθει εκείνη η μέρα
 κι ήταν όλα σιωπηλά,
γιατί τά 'σκιαζε η φοβέρα
και τα πλάκωνε η σκλαβιά.


And we saw thee sad-eyed,
The tears on thy cheeks
While thy raiment was dyed
In the blood of   the Greeks.

Τότε εσήκωνες το βλέμμα
μες στα κλάιματα θολό,
και εις το ρούχο σου έσταζ' αίμα
 πλήθος αίμα ελληνικό.


Yet, behold now thy sons
With impetuous breath
Go forth to the fight
Seeking Freedom or Death


Ναι, αλλά τώρα αντιπαλεύει
 κάθε τέκνο σου με ορμή,
πού ακατάπαυστα γυρεύει

ή τη νίκη ή τη θανή.

From the graves of our slain
Shall thy valour prevail
As we greet thee again
Hail, Liberty, Hail!

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
 χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!


Είναι  προφανές ότι δεν έχει γίνει κατά λέξη μετάφραση και βέβαια δεν γνωρίζουμε από ποια πηγή έγινε αυτή.
Ο Ύμνος εις την Ελευθερία μέχρι την μετάφραση του Κίπλινγκ είχε γνωρίσει προηγουμένως πολλές άλλες μεταφράσεις.
Δύο χρόνια από τότε που γράφτηκε το 1825, τον μετέφρασε στα γαλλικά ο St. Julien και  με πρόλογο του εκδότη F. Didot συμπεριλήφθηκε στο τέλος του Β΄ τόμου των “Chants populaires de la Crece moderne recueillis et publies…” του C. Fauriel.
Τον ίδιο χρόνο  ο Ch, Br. Sheridan τον μετέφρασε στα αγγλικά με ομοιοκαταληξία στο Λονδίνο.
Τον ίδιο επίσης χρόνο από το τυπογραφείο του Δ. Μεσθενέως στο πολιορκημένο Μεσολόγγι μεταφράστηκε στα ιταλικά  από τον φίλο του ποιητή, γιατρό και λόγιο, καθηγητή των ιταλικών και λατινικών γραμμάτων της Ιονίου Ακαδημίας, C. Crassetti, και ενδεχόμενα η μετάφραση αυτή έγινε υπό την εποπτεία του ίδιου του Σολωμού.
Στην επετειακή έκδοση της Βουλής των Ελλήνων, για τα Διακόσια χρόνια μετά τη γέννηση του Διονυσίου Σολωμού, Αθήνα, Μάρτιος 1999, σε επιμέλεια Κατερίνας Τικτοπούλου, η επιμελήτρια σημειώνει:
“Οι γνωστές σήμερα μεταφράσεις του (Ύμνου) υπερβαίνουν τις 80, προέρχονται από 16 συνολικά γλώσσες και καλύπτουν περίπου δυο αιώνες, από την ολόπρωτη, αποσπασματική, αγγλική μετάφραση του 1824 έως την πλέον πρόσφατη, γαλλική του 1998”.
Αναφορικά δε για τους μεταφραστές, συνεχίζει: “Είναι στη συντριπτική πλειοψηφία τους ξένοι κλασικοθρεμμένοι φιλέλληνες, λόγιοι, ιστορικοί, νομικοί, διπλωμάτες και ποιητές, αλλά, κυρίως, καθηγητές που διδάσκουν αρχαία και νέα ελληνική γραμματεία σε πανεπιστημιακά ιδρύματα της υφηλίου”.
Στην ίδια έκδοση περιλαμβάνονται πίνακες, που έχουν συνταχθεί βάσει της μελέτης του Ντίνου Χριστιανόπουλου: “Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν και 79 μεταφράσεις του σε 16 γλώσσες (1824-1998)”, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, Θεσσαλονίκη 1998.
Είναι δε οι ακόλουθες: 
Ιταλικές μεταφράσεις 21
 Αγγλικές μεταφράσεις 18
 Γαλλικές 13
 Γερμανικές 12
 Ολλανδικά 1
 Πολωνικά 2
 Δανικά 1
 Καταλανικά 1
 Ουγγρικά 2 
 Ρουμανικά 2
 Κορεατικά 1
 Ιαπωνικά 1
 Βουλγαρικά 1
 Ρωσικά 1
 Ισπανικά 1
 Αλβανικά 1
Συνεχώς δε οι ερευνητές προσθέτουν στον παραπάνω πίνακα και άλλες άγνωστες μέχρι πρόσφατα μεταφράσεις του Ύμνου.

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Ο ΤΣΑΚ ΜΠΕΡΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΙΔΑ




Πέθανε χθες άλλος ένας από τους μεγάλους πρωτοπόρους της ροκ ο Chuck Berry σε ηλικία 90 χρονών.
Τώρα πια οι μόνοι  πρωτοπόροι  του rock and roll που έχουν μείνει στην ζωή είναι  ο Little Richard 85 ετών και ο Fats Domino 99!
Σύμφωνα με το μουσικό περιοδικό  Rolling Stones ο Chuck Berry βρίσκεται  στην πρώτη δεκάδα στην λίστα των 100 καλλιτεχνών από όλες τις εποχές. (Beatles, Bob Dylan, Elvis Presley, The Rolling Stones, Chuck Berry, Jimmy Hendrix ,James Brown, Little Richard, Aretha Franklin, Ray Charles.)
Τον Chuck Berry τον θυμάμαι από τα νεανικά  μου χρόνια, όταν από τον Αμερικάνικο Σταθμό της Βάσης του Ελληνικού πρωτάκουσα στα τέλη της 10ετιας του 50 τα μοναδικά σε ρυθμό τραγούδια του Roll over beethoven, Rock n' Roll music, Johnny B.Good, Sweet little sixteen, School day κτλ
 Ένα βασικό στοιχείο της επιτυχίας των τραγουδιών του, όχι μόνο στο μαύρο αλλά και στο λευκό νεανικό κοινό, μην ξεχνάμε ότι ακόμα τότε ήσαν έντονες οι φυλετικές διακρίσεις στις ΗΠΑ, ήταν γιατί  η θεματολογία τους αφορούσε τους τινέιτζερς που αποτελούσαν και το βασικό αγοραστικό κοινό αυτής της μουσικής. 
Χαρακτηρίστηκε ως ο Ernest Hemingway του rock & roll γιατί στα τραγούδια του με σύντομες προτάσεις έλεγε μια ολόκληρη ιστορία.
Εκτός των άλλων ήταν και εξαιρετικός επάνω στην σκηνή παίζοντας την κιθάρα του πίσω από την πλάτη του ή ανάμεσα από τα πόδια του ενώ παίζοντας περπατούσε με το χαρακτηριστικό του περπάτημα σαν της πάπιας όπως φαίνεται και στο παρακάτω βίντεο!


 Ενώ όμως έβγαζε συνεχώς επιτυχίες ξαφνικά σταμάτησε να ακούγεται. Περιοδικά που να ασχολούνται με την μουσική δεν υπήρχαν τότε και τελικά με τις στοιχειώδεις γνώσεις τότε της αγγλικής μάθαμε από τον εκφωνητή του σταθμού ότι είχε πάει φυλακή.
Πράγματι το 1961, καταδικάστηκε σε φυλάκιση δυόμισι ετών, γιατί κατηγορήθηκε πως μετέφερε μια 14χρονη σερβιτόρα, από μια Πολιτεία σε μια άλλη με «ανήθικους» σκοπούς, ενώ την μετάφερε για να δουλέψει στο κλαμπ που εμφανιζόταν. Έμεινε στην φυλακή για ενάμισι χρόνο. Θεωρήθηκε τότε από πολλούς ότι η καταδίκη του, από ενόρκους που ήσαν όλοι λευκοί, ήταν σαν μια προειδοποίηση και για τους υπόλοιπους μαύρους καλλιτέχνες οι οποίοι για την συντηρητή Αμερική εκμαύλιζαν την νεολαία.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο  Chuck Berry   βρέθηκε στην φυλακή αλλά ούτε και η   τελευταία.
Πάρα το ότι ήταν παιδί ιερέα και μητέρας διευθύντριας σχολείου, 18 χρονών είχε καταδικαστεί σε 3 χρόνια αναμορφωτήριο  για ληστεία στο Κάνσας Σίτι.
Βγαίνοντας από αυτό παντρεύτηκε την για 68 χρόνια σύζυγο του Themetta. Είχε μια κόρη και ένα γιό ο οποίος εμφανιζόταν μαζί του τα τελευταία χρόνια.


Το 1979 καταδικάστηκε επίσης σε 4 μήνες φυλακή, για φοροδιαφυγή και 1000 ώρες προσφορά σε κοινωνική εργασία, την οποία εκτέλεσε δίνοντας συναυλίες.
Μετά την αποφυλάκιση του το 1963, η εποχή της τεράστιας επιτυχίας που είχε προηγουμένως είχε περάσει ανεπιστρεπτί, γιατί πλέον οι Beatles είχαν κυριεύει στην μουσική σκηνή παγκόσμια.
Βέβαια τα τραγούδια του Chuck Berry τα ερμήνευσαν όλα τα μεγάλα βρετανικά συγκροτήματα της εποχής (από τους Beatles και τους Rolling Stones, μέχρι τους Animals και τους Kinks), ενώ και στην Αμερική οι Beach Boys δεν παρέλειψαν να μετατρέψουν το “Sweet little sixteen” του σε “Surfin’ U.S.A.”.


Ο Chuck Berry ήταν  από τους λίγους πρωτοπόρους  της ροκ που συνέχισε να βγάζει επιτυχίες όπως το  No Particular Place to Go, You Never Can Tell,  Nadine κτλ αλλά ήταν χαρακτηριστικό ότι ο εκφωνητής του Σταθμού του Ελληνικού έλεγε τότε,  the old Chuck Berry όταν ακόμα δεν ήταν ούτε 40 ετών!
Τα επόμενα χρόνια έδινε με μεγάλη επιτυχία συναυλίες σε όλο τον κόσμο.


Στην Αθήνα τον είδα σε μια αξέχαστη συναυλία στον Λυκαβηττό τον Ιούλιο 1987 από την οποία και έχω φυλάξει το παραπάνω απόκομμα  του εισιτηρίου.
Με φοβερή σκηνική παρουσία έπαιξε όλες τις γνωστές του επιτυχίες, δυστυχώς όμως αρκετοί κάφροι που ήσαν κάτω από την σκηνή όταν το τραγούδι είχε γρήγορο ρυθμό προσπαθούσαν να ανέβουν επάνω σε αυτήν.
Έμπειρος όμως σε αυτά, άλλαζε αμέσως το τραγούδι σε κάποιο μελωδικό και αργό μπλούζ και έτσι η καφρία σταματούσε να προσπαθεί.
Τον ξαναείδα το 1995 στο Λονδίνο που είχα πάει με την κόρη μου στο Wembley Arena. Στην συναυλία θα εμφανίζονταν εκτός από τον Chuck Berry, ο Little Richard  και ο Fats Domino
Δυστυχώς ο Fats Domino αρρώστησε και έτσι το πρόγραμμα, πάνω από 3 ώρες, το κράτησαν οι άλλοι δύο. Έπαιξαν και οι δύο τις επιτυχίες τους ενθουσιάζοντας το κοινό και βέβαια εμάς. Εκτός όμως από την σκηνή ενδιαφέρον είχε και το μέσης ηλικίας κοινό, στο οποίο έβλεπες μερικές γραφικές φυσιογνωμίες μεσήλικων ροκάδων που είχαν καθηλωθεί εμφανισιακά στην 10ετια του 50, με τα συνήθη ντυσίματα της εποχής, δερμάτινα μπουφάν, στενά τζίν με ρεβέρ κτλ  αλλά και τα κουρέματα σε στυλ Presley και James Dean.
Στο παρακάτω βίντεο οι δυο τους δύο χρόνια νωρίτερα από την παραπάνω συναυλία.


Ευτυχώς την ημέρα των  90ων γενεθλίων του πρόλαβε να ανακοινώσει πως το πρώτο καινούργιο studio album του μετά το "Rock It" του 1979 , μετά 38 χρόνια δηλαδή, θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2017 με τον τίτλο "Chuck".
Η μουσική του που όλα αυτά τα χρόνια μας έδινε χαρά και ευχαρίστηση δεν αποκλείεται να διασκεδάσει και κάποιους άγνωστους και έξω από το ηλιακό μας σύστημα εξωγήινους.


Το «Johnny B. Goode» είναι το μοναδικό ροκ τραγούδι στους δίσκους με διάφορα μουσικά κομμάτια που εστάλη στο διάστημα το 1977 μέσα στα μη επανδρωμένα διαστημόπλοια Voyager I και Voyager II με την ελπίδα ότι οι εξωγήινοι θα μπορέσουν να τον ακούσουν. Και τα δυο διαστημόπλοια βρίσκονται σήμερα εκτός ηλιακού συστήματος.


Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Γιατί η ΑΚΡΟΠΟΛΗ των Αθηνών ΔΕΝ συμπεριλαμβάνεται στα 7 Θαύματα του Κόσμου ; ; ;




Το παρακάτω   συγκλονιστικό κείμενο μου το έστειλε ένας καλός φίλος που επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμος. Είχα την τύχη να συνταξιδέψω πριν μερικά χρόνια μαζί του και στο διάστημα του ταξιδιού μας μπόρεσα να εκτιμήσω τις γνώσεις του και τις μοναδικές του εμπειρίες από όλο τον κόσμο και έτσι ότι γράφει είναι έγκυρο και γεγονός.
Είναι γνωστός επιχειρηματίας με καλό όνομα στην κοινωνία, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό και από τους ανθρώπους που αν πιστεύει σε κάτι, χωρίς προσωπική ωφέλεια, είναι ικανός να αφιερώσει γι΄ αυτό και χρόνο και χρήμα.

Μια συγκλονιστική εμπειρία μου από πολύ κοντά- μέσα σε τρεις σελίδες μόνο, που κυριολεκτικά καίνε…
Μετά από τον πρόσφατο μεγάλο θόρυβο, που δημιουργήθηκε, σχετικά με το αν επιτρέπεται η Ακρόπολη των Αθηνών, να χρησιμοποιηθεί για διαφημιστικούς λόγους από την εταιρία GUCCI, θυμήθηκα ένα πολύ σημαντικό γεγονός, που συνέβη πριν από δέκα χρόνια. Είναι πιθανόν, να είχε διαφύγει τότε από την προσοχή σας ή να μην το θυμάστε πλέον !…
Για μένα η υπόθεση αυτή είναι (και θα είναι) συγκλονιστική, όχι βέβαια επειδή εγώ αναμείχθηκα προσωπικά και μάλιστα πολύ έντονα, αλλά επειδή αποτελεί δυστυχώς μια ανάγλυφη διαχρονική και ιδιαιτέρως θλιβερή αποτύπωση της Νεοελληνικής νοοτροπίας. Διαβάζοντας το παρακάτω σύντομο κείμενο, ίσως να συμφωνήσετε μαζί μου. 
  Αλλά πρέπει, να σας πω ποιο είναι το θέμα :
Το έτος 2007 διεξήχθη μια παγκόσμιας έκτασης ψηφοφορία, για να αναδειχθούν “Τα επτά νέα θαύματα του Κόσμου”, ακολουθώντας το πρότυπο, που είχαν θεσπίσει οι σοφοί αρχαίοι μας πρόγονοι. Εγώ αναμείχθηκα στην υπόθεση αυτή αυτοβούλως και χωρίς να έχω καμιά επίσημη ιδιότητα ή αρμοδιότητα και τελείως τυχαία, όπως θα διαπιστώσετε διαβάζοντας τη συνέχεια αυτού του κειμένου. Και ιδού το γιατί και το πώς.  Τον Μάιο του 2007 ταξίδευα στο Περού. Εκεί λοιπόν εντυπωσιάστηκα αφάνταστα από την γιγαντιαία εκστρατεία, που είχε διοργανωθεί στη χώρα αυτή, για να προβληθεί εντόνως και παντοιοτρόπως η υποψηφιότητα του Μάτσου Πίτσου, του αρχαίου μνημείου των Ίνκας, ώστε να συμπεριληφθεί μεταξύ των Επτά Νέων Θαυμάτων. Θα αναφέρω μόνο δυο από τα διάφορα εντυπωσιακά γεγονότα, τα οποία είδα εκεί.
Πρώτον: Είδα σε κάθε Ταμείο σε είσοδο οποιουδήποτε Αρχαιολογικού χώρου (και όχι μόνο), ότι υπήρχε ένα δεύτερο σπιτάκι πλάι του με σύνδεση στο Ίντερνετ και με καλαίσθητες επιγραφές προσκαλούνταν όλοι οι επισκέπτες (και οι ξένοι βεβαίως) να ψηφίσουν, για τα “Επτά Νέα Θαύματα”.
Δεύτερον: Είδα λεωφορεία διασκευασμένα σε Γραφεία με άμεση σύνδεση στο Ίντερνετ, να βρίσκονται στις εισόδους των Πανεπιστημίων, ώστε οι χιλιάδες των φοιτητών, να μπορούν άκοπα και γρήγορα, να συμμετάσχουν στην ψηφοφορία. Θα σταματήσω εδώ, γιατί θεωρώ, ότι σας έδωσα την εικόνα.
Επιστέφοντας στην Ελλάδα και γνωρίζοντας, ότι η Ακρόπολη των Αθηνών είναι επίσης ανάμεσα στα υποψήφια Μνημεία διεθνούς εμβέλειας, έπαθα σοκ ! Διαπίστωσα, ότι κανείς δεν ασχολείτο  και σχεδόν κανείς δεν ήξερε τίποτε για το θέμα αυτό. Αποφάσισα, να ενεργοποιηθώ εγώ προσωπικά και να χρησιμοποιήσω όλες μου τις δυνάμεις και τις προσωπικές μου γνωριμίες, κοινωνικές, επαγγελματικές κλπ.
Επί δυο μήνες περίπου εγκατέλειψα τις διάφορες ασχολίες ή υποχρεώσεις μου και αφιερώθηκα στον αγώνα αυτόν, τον οποίο θεωρούσα ιερό και εθνικό καθήκον. Η καταληκτική ημερομηνία για τον μεγάλο Διαγωνισμό ήταν η 7 – 7 – 7 (ακριβώς λόγω του συμβολικού αριθμού “επτά” των Αρχαίων Θαυμάτων).  
Για το θέμα αυτό έστειλα πολλές εκατοντάδες φαξ και ηλεκτρονικά μηνύματα και γράμματα, Έτσι δημιουργήθηκε ένα πελώριο ντοσιέ πάχους πάρα πολλών εκατοστών. Από όλες μου αυτές τις δραστηριότητες θα αναφέρω ενδεικτικά και πολύ συνοπτικά μερικές, που αναδεικνύουν την αδιαφορία και αποδεικνύουν την σαπίλα της Ελληνικής Κοινωνίας γενικά. Παρακαλώ, να σημειώσετε ότι όλα αυτά συνέβησαν κατά την εποχή της χλιδής και όχι στην εποχή της οικονομικής κρίσης. Κατά συνέπεια δεν μπορεί, να υπάρξει ο ισχυρισμός – ελαφρυντικό:
«Μα όταν ο άλλος πεινάει, δεν μπορεί να ασχολείται με την Ακρόπολη !....»
Η τομή των κοινωνικών στρωμάτων των ανθρώπων, με τους οποίους ήρθα σε επαφή, περιλαμβάνει την ανώτερη και πλέον μορφωμένη ομάδα του πληθυσμού της χώρας με ηγετικές ή υπεύθυνες θέσεις κλπ. αλλά και άτομα μεσαίου διαμετρήματος και γι’ αυτό τα συμπεράσματα είναι ιδιαιτέρως εξοργιστικά και τελείως αποκαρδιωτικά. Δεν θα αναφέρω απολύτως κανένα όνομα, ώστε να έχω τη δυνατότητα, να χρησιμοποιήσω μερικούς ιδιαίτερα σκληρούς χαρακτηρισμούς για τους εμπλεκόμενους, που δυστυχώς όμως είναι αναγκαίοι. 
Χρησιμοποίησα όλους τους γνωστούς μου Κύπριους, Ελληνοαμερικανούς,  Ελληνο - Καναδούς, Ελληνο - Αυστραλούς κλπ. για να δραστηριοποιηθούν στις χώρες τους και να διευρύνουν τα  όρια προβολής του θέματος της Ακρόπολης των Αθηνών και εκεί.
Στους Ραδιοφωνικούς Σταθμούς βρήκα ελάχιστη ανταπόκριση. Σχεδόν μοναδικός ήταν ο Σκάι, αλλά και αυτός ελάχιστα προχώρησε σε μετάδοση της είδησης για την Ακρόπολη, ιδίως σε σύγκριση με τον φοβερό καταιγισμό των δικών του διαφημίσεων κοινωνικού περιεχομένου.
Στα διάφορα Τεχνικά κλπ. περιοδικά, που εκείνα τα χρόνια έδινα πολλές και ακριβές διαφημίσεις, ζήτησα να προβάλλουν το θέμα της Ακρόπολης, αν όχι με ολόκληρη σελίδα, τουλάχιστον με μερικά μικρά υποσέλιδα. Αρνήθηκαν και μου ζητούσαν, να πληρώσω εγώ και την παραμικρή προβολή ! Αγανάκτησα και τους είπα :
  «Μα η Ακρόπολη δεν είναι δική μου ! Όσο είναι δική μου άλλο τόσο είναι και δική σας !...»
Και τώρα στο θέμα των Αρχαιολόγων, που συνήθως είναι ιδιαιτέρως ευαισθητοποιημένοι.     
 Σε όσους έθεσα το θέμα μού απάντησαν περίπου ως εξής :
   «Η Ακρόπολη είναι ένα Παγκόσμιο αριστούργημα, μοναδικό στον Κόσμο και δεν μάς απασχολεί το θέμα !»   
Και τώρα η σειρά του κ. Δημάρχου Αθηναίων : τον συνάντησα σε μια συνομιλία «τετ – α τετ».
Του εξήγησα το θέμα λεπτομερώς και εκείνος μού απάντησε ψυχρά :
   «Και εγώ είχα ζητήσει την Ακρόπολη για κάποια εκδήλωση επ’ ευκαιρία μεγάλου  ποδοσφαιρικού γεγονότος και οι Αρχαιολόγοι δεν μου την έδωσαν !»
Και δεν έκανε ούτε την παραμικρή χειρονομία : να τηλεφωνήσει έστω στη Γραμματέα του και να δώσει εντολή στον Δημοτικό Σταθμό της Αθήνας (που εμείς οι Δημότες βεβαίως πληρώνουμε), να αναφέρει κάθε μερικές ώρες την ψηφοφορία για την Ακρόπολη. Αν τυχόν τον αποκαλέσω αλήτη, θα έχω άδικο ;
Ήρθα σε επαφή με Βουλευτές, Γραμματείς Υπουργών και λοιπούς κρατικούς λειτουργούς κλπ.
Και εκεί η ίδια ακριβώς παγερή αδιαφορία. Δεν μου το είπαν βεβαίως, αλλά αισθανόμουν, ότι υποσυνείδητα πολύ θα ήθελαν, να με ρωτήσουν : «Κι εγώ τι θα κερδίσω από αυτή την ιστορία ;»
Πάντως, για να μην τα μηδενίσω όλα και όλους, πρέπει να αναφέρω, ότι υπήρξαν και μερικές ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις. Δυστυχώς όμως ήταν τελείως ανεπαρκείς και αδύναμες, για να αντιμετωπίσουν τις γιγαντιαίες και άψογα οργανωμένες προσπάθειες των ανταγωνιστικών χωρών. Ενδεικτικά αναφέρω, ότι έλαβαν λίαν ενεργό μέρος στις αντίστοιχες εκστρατείες η Βασίλισσα της Ιορδανίας Ράνια και ο τότε Πρόεδρος της Βραζιλίας Inacio Lula da Silva….
Και  οι δυο τα κατάφεραν ! Οι δικοί μας αρμόδιοι κοιμούνταν βαθέως τον νήδυμο (όπως λέει και ο Όμηρος). Ήταν λοιπόν φυσική συνέπεια ο αγώνας μας, να χαθεί….


  Τα 7 Μνημεία, που ψηφίστηκαν τελικά, ήταν τα εξής:
Chichen Itza (πυραμίδα στο Μεξικό), Christ the Redeemer (άγαλμα του Χριστού του Λυτρωτή στο Ρίο), Great Wall of China (το Μεγάλο Σινικό τείχος), Machu Picchu (Περού), Petra (μνημείο στην Ιορδανία), Taj Mahal (Ινδία) και Colosseum (Κολοσσαίο στην Ιταλία).
Όταν έγινε γνωστό το αποτέλεσμα, πολλοί δημοσιογράφοι, που δεν είχαν κουνήσει ούτε καν το μικρό δαχτυλάκι τους, για να προβάλλουν την υποψηφιότητα της Ακρόπολης άρχισαν, να κατηγορούν τον τότε Υπουργό Πολιτισμού (δικαίως) για πλήρη ανικανότητα. Τότε εκείνος κατέφυγε, όπως συνήθως συμβαίνει με τους πολιτικούς μας, σε τερατώδη ψέματα και σε ασύστολη διαστροφή της αλήθειας ! Έγινα έξαλλος, παρακολουθώντας τον στην τηλεόραση, να ψεύδεται χωρίς καν να κοκκινίζει. Εγώ εξαγριώθηκα αλλά δυστυχώς μόνο ελάχιστοι τηλεθεατές γνώριζαν ή έμαθαν ποτέ την αλήθεια και την πραγματικότητα….
Είπε, ότι «εμείς δεν βάζουμε την Ακρόπολη σε διαγωνισμούς». Ναι, πολύ ωραία, αυτό έκαναν και οι Αιγύπτιοι για τις Πυραμίδες τους αλλά αυτοί τις είχαν αποσύρει από τον διαγωνισμό πριν διεξαχθεί αυτός (και όχι αφού έχασαν !...).
Η δεύτερη δικαιολογία του ήταν τελείως άσχετη : «Δεν ξέρουμε ποιοι έκαναν την λίστα των υποψηφιοτήτων». Η ένσταση του θα είχε νόημα, αν η Ακρόπολη δεν είχε συμπεριληφθεί μέσα στη λίστα των υποψηφίων ! Και η απάντηση είναι: ήταν διάσημοι Αρχιτέκτονες παγκοσμίου φήμης από πολλές χώρες. Αλλά βεβαίως αυτό δεν επηρέασε καθόλου το αποτέλεσμα.
Άλλη δικαιολογία : «Οι πολυπληθείς χώρες είχαν μεγάλο πλεονέκτημα». Πρόκειται για ένα τελείως αβάσιμο ψέμα:
1) γιατί η Ιορδανία και το Περού, που συμπεριελήφθησαν, δεν είναι μεγάλες χώρες  και
2) ο Κανονισμός υποχρέωνε όλους τους ψηφοφόρους, να ψηφίζουν υποχρεωτικά   7 μνημεία. 
  Επομένως δεν μπορούσαν, να ψηφίσουν μόνο το Μνημείο της χώρας τους !
Έτσι ψευδόμενος ο κ. Υπουργός διέσωσε τα “ψηφουλάκια” του και την πολύτιμη “θεσούλα” του.
Η πρώτη συνέπεια μετά την ψηφοφορία ήταν, να αρχίσουν πολλές διαφημίσεις Αεροπορικών εταιριών για φθηνά ταξίδια σε όλες αυτές τις χώρες, ώστε να μπορέσουν, να γνωρίσουν όλοι τα 7 Νέα Θαύματα του Κόσμου (με προφανή συνέπεια την αύξηση του Τουρισμού…).
   Όλα αυτά τα γράφω όχι από πικρία για την αποτυχία, ούτε για προσωπική προβολή και ακόμη λιγότερο για την υστεροφημία μου. Τα καταγράφω, όπως ακριβώς τα έζησα, για το μέλλον. Τα καταθέτω, ως ιστορικά γεγονότα και ως σημαντική πτυχή της σύγχρονης Ελληνικής νοοτροπίας και ιδιοσυγκρασίας, που δυστυχώς επαναλαμβάνονται συχνά. Θέλω, να ελπίζω, ότι κάποτε επιτέλους όλοι μας θα συνειδητοποιήσουμε τα μεγάλα ελαττώματα μας, ώστε στο μέλλον οι νεότερες γενιές, να τα αποβάλλουν και να λειτουργήσουν ορθά. Εύχομαι αυτό το μικρό κείμενο, να αποτελέσει το έναυσμα για αναζωπύρωση της ελπίδας….
Και κάτι τελευταίο : Οι απόψεις μου για τους βασικούς πολιτικούς, τους οποίους θεωρώ κύριους υπεύθυνους της αποτυχίας, δεν έχουν καμιά πολιτική προκατάληψη, σκοπιμότητα ή εχθρότητα.
Γιατί ναι μεν βεβαίως στους ίδιους ποτέ δεν είχα βάλει σταυρό στις εκλογές (αφού γνώριζα το ποιον τους). Όμως, για να είμαι απολύτως ειλικρινής, το κόμμα τους το είχα ψηφίσει… Άρα δεν έτρεφα κανενός είδους εχθρότητα.
Δυστυχώς αυτή η νοοτροπία και η συμπεριφορά σχεδόν όλων μας, πολιτικών και πολιτών, μάς έχει φέρει σήμερα στη γνωστή τραγική οικονομική κατάσταση, την οποία ζούμε. Και βεβαίως πάντα και για όλα φταίνε οι ξένοι….Εμείς ποτέ….
Θέλω να ελπίζω, ότι κάποτε στο μέλλον οι Έλληνες, θα ανανήψουν, θα συνειδητοποιήσουν τη φοβερή ζημιά που προκαλούν και θα αλλάξουν συμπεριφορά, όπως κάνει η πλειονότητα των Ελλήνων του εξωτερικού. 
     
Σημαντικό  Υ. Γ.
Θα αναφερθώ τώρα και σε κάτι σημαντικό, που όμως δεν έχει καμιά σχέση με την Ακρόπολη αλλά έχει μεγάλη σχέση με την χυδαία και τελείως απαράδεκτη Ελληνική νοοτροπία :
Τον Απρίλιο του 2001 ο τότε Υπουργός Τάσος Γιαννίτσης (στην Κυβέρνηση Σημίτη) προσπαθούσε, όπως ίσως θυμάστε, να κάνει περικοπές, γιατί ως ειδικός προέβλεπε από τότε το αδιέξοδο του συνταξιοδοτικού συστήματος της χώρας μας και αγωνιζόταν, να το κάνει βιώσιμο. Βέβαια δεν κατόρθωσε, να περάσει τις μεταβολές, που επιθυμούσε. Και μακάρι, να το είχε επιτύχει τότε. Δεν θα είμαστε σήμερα σ’ αυτή την τραγική οικονομική κατάσταση….
 Αλλά το σημαντικό γεγονός είναι άλλο : Λίγους μήνες νωρίτερα είχε δολοφονηθεί ο 27 – χρονος γιος του στο Μεξικό στη διάρκεια ληστείας. Την εποχή λοιπόν, που συζητούνταν τα μέτρα κάποιοι αδίστακτοι και αχρείοι Έλληνες Συνδικαλιστές τού έστειλαν στο Γραφείο του δυο φέρετρα, τα οποία έκαψαν, υπενθυμίζοντάς του το γεγονός, για να τον πιέσουν αφόρητα και να τον «συνετίσουν», ώστε να μην κάνει τις περικοπές. Και μάλιστα κάποιο σημαντικό πολιτικό κόμμα συνεχάρη τους συνδικαλιστές – υπάνθρωπους !... Αυτό αποτελεί το άκρον άωτον της χυδαιότητας και της κτηνωδίας ! Και δεν φαντάζομαι, να φαντάζεστε, ότι τιμωρήθηκε κανείς !...   
Αν τυχόν απορείτε, σας ενημερώνω, ότι αυτό το φοβερό γεγονός το επανέφερε στο προσκήνιο η εφημερίδα «Καθημερινή» της 17 – 2 – 2017 (στη σελίδα 11). 

 Το κείμενο μιλάει από μόνο του και το μόνο που ήθελα είναι να προσθέσω μερικά πληροφοριακά στοιχεία και την προσωπική μου άποψη.
Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από την Ελβετική εταιρεία New7Wonders Foundation το 2001 από μια επιλογή 200 μνημείων. Τον Ιανουάριο 2006 ανακοινώθηκαν 21 φιναλίστ. Εκτός από τα 7 που επελέγησαν, τα υπόλοιπα ήσαν αλφαβητικά : Ακρόπολις, Αλάμπρα, Ανκόρ Βατ, πύργος Άιφελ Αγία Σοφία, ο ναός Kiyomizu-dera ,οι μονολιθικές φιγούρες Moai ,το κάστρο Neuschwanstein, Κόκκινη Πλατεία, Άγαλμα Ελευθερίας το Stonehenge, η Όπερα του Σίδνεϊ, το Τιμπουκτού.


Από τα 21 επιλεγέντα μνημεία μόνο οι πυραμίδες της Γκίζα ανήκουν στα 7 θαύματα της αρχαιότητας και οι Αιγύπτιοι θεώρησαν, δικαιολογημένα απαράδεκτο να συναγωνίζονται αυτές με το Άγαλμα της Ελευθερίας ή την Όπερα του Σίδνεϊ, με αποτέλεσμα να αποσύρουν την υποψηφιότητα, με τελικό αποτέλεσμα να αναγκαστούν οι διοργανωτές να τις τιμήσουν ως  επίτιμο υποψήφιο.
Έχοντας επισκεφτεί τόσο τα 7 που επιλέγηκαν, όσο και από τα υπόλοιπα όσα έχω με μαύρα γράμματα, θα έλεγα πως είναι τουλάχιστον αστείο, αν όχι τραγικό, στα 7 θαύματα να είναι ο Χριστός του Ρίο και το Κολοσσαίο και να μην είναι η Ακρόπολη, η Αγία Σοφία  ή το Ανγκορ Βατ!


Ορισμένα από τα παραπάνω μνημεία αναφέρονται στα παρακάτω ποστ μου:
ΜΕΞΙΚΟ-ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ Ένα ταξίδι ζωής. Τάξκο Δολοφονία γιού Γιαννίτση
ΜΕΞΙΚΟ-ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ Γ ‘  Τσίτσεν Ιτζα
TO ΤΟΠΙΟ MEΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ Μάτσου Πίτσου, Ταζ Μαχάλ
ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ  Άγαλμα Ελευθερίας

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

OI 3 ΣΤΟΥΣ 4 ΠΡΟΤΙΜΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΨΟΥΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΜΑΣ ΘΑΨΟΥΝ




Για τον θάνατο του Λουκιανού Κηλαϊδόνη έγραψα πρόσφατα.( ΠΑΜΕ ΝΤΟΛΥ!)
Η γυναίκα του Άννα Βαγενά αναγκάστηκε, σύμφωνα με την επιθυμία του, να τον μεταφέρει στην Βουλγαρία για να αποτεφρωθεί εκεί.
Για τον λόγο αυτό, ως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε επίκαιρη ερώτηση προς τον Υπουργό Εσωτερικών Πάνο Σκουρλέτη σχετικά με τη σύσταση και λειτουργία του Κέντρου Αποτέφρωσης Νεκρών (ΚΑΝ) για το οποίο δεν έχει γίνει τίποτα μέχρι στιγμής.
Η συγκίνηση που την διακατείχε μεταδόθηκε ακόμα στον προεδρεύοντα Σπύρο Λυκούδη και ο υπουργός δεσμεύτηκε να περάσει διάταξη που να επιτρέπει την ίδρυση αποτεφρωτηρίων και σε ιδιώτες. Είπε χαρακτηριστικά:
«Εάν οι δήμοι δεν αντιλαμβάνονται ότι έχουν καθήκον να το κάνουν εκείνοι, δεν θα τους το απαγορεύσουμε, αλλά θα δώσουμε αυτή τη δυνατότητα και σε ιδιώτες. Και σύντομα θα έρθει αντίστοιχη νομοθετική πρωτοβουλία»
Η υπάρχουσα νομοθεσία επιτρέπει στους δήμους την ίδρυση και λειτουργία ΚΑΝ αλλά όπως γνωρίζουμε όλοι το κατεστημένο της εκκλησίας έχει μέχρι στιγμής καταφέρει να μπλοκάρει αυτή την διαδικασία.
Πριν 4 χρόνια η ομόφωνη απόφαση για ίδρυση αποτεφρωτηρίου στο Μαρκόπουλο άλλαξε μετά την παρέμβαση του μητροπολίτη Μεσογαίας και για τον λόγο αυτό είχα γράψει τότε το σκωπτικό ποστ Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ Ε.Σ.Χ.Ο.Σ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΤΗΣ ΚΑΥΣΗΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ όπου η Ε.Σ.Χ.Ο.Σ ήταν η Ένωση Σωματείων Χριστιανών Ορθοδόξων Σκωλήκων!
Υπάρχει σχέδιο του Δήμου Αθηναίων για την κατασκευή ΚΑΝ σε οικόπεδο του στον Ελαιώνα κόστους περίπου 2 εκ ευρώ του οποίου η απόσβεση σύμφωνα με την αντιδήμαρχο Εμπορίου, Ανάπτυξης και Διαχείρισης Κοινοχρήστων Χώρων κυρία Νέλλη Παπαχελά, μπορεί να γίνει και από την πρώτη κιόλας χρονιά, με το σχετικά χαμηλό κόστος των 500 ευρώ ανά αποτέφρωση για δημότες.
Σχετικά με το θέμα και την αναγκαία γραφειοκρατία μπορείτε να διαβάσετε εδώ


Η σκοταδιστική Ιερά Σύνοδος της εκκλησίας  αρνείται ότι είναι αξιοπρεπές για τον νεκρό να καεί σε κλίβανο και δεν διακρίνει ιδιαίτερες διαφορές «της σύγχρονης "αποτέφρωσης νεκρών" και της διαδικασίας ανακύκλωσης απορριμμάτων»!!
Στην εγκύκλιο που εξέδωσε γράφει πως: Η Εκκλησία δε θα τελεί νεκρώσιμη ακολουθία και μνημόσυνο σε όσους αποδεδειγμένως και οικειοθελώς έχουν δηλώσει την επιθυμία για καύση του σώματός τους .
Όμως επειδή προφανώς προβλέπει πως τελικά η  καύση των νεκρών, όπως και οι πολιτικοί γάμοι που ήδη ξεπέρασαν τους θρησκευτικούς θα επικρατήσει, για να μην χαθούν ολότελα τα έσοδα του ιερατείου προβλέπει πως:
Παρά ταῦτα, ἐπαφίεται στήν ποιμαντική σύνεση καί τήν διακριτική εὐχέρεια τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου ἡ τέλεση ἁπλῶς Τρισαγίου.
Το κωμικοτραγικό δε είναι πως θεωρούν ότι :
η όλη διαδικασία δεν περιβάλλει με σεβασμό και τιμή το νεκρό σώμα 
όταν οι ίδιοι αποδέχονται την φρικαλεότητα της εκταφής. Πολλές φορές οι στενοί συγγενείς βρίσκονται μπροστά σε εκταφές προσφιλών τους προσώπων  που δεν έχουν λιώσει, λόγω των πολυχρησιμοποιημένων τάφων ή των φαρμακευτικών αγωγών και αναγκάζονται να βλέπουν το αποτρόπαιο θέαμα να μεταφέρεται το πτώμα  αλλού επάνω σε μουσαμά στην πλάτη του νεκροθάφτη.


 Ο σεβασμός δε και η τιμή στο νεκρό σώμα δεν θίγεται αν ο νεκρός παραμένει για μέρες στο ψυγείο, γιατί το νεκροταφείο έχει φρακάρει και δεν υπάρχει κενός τάφος στην ζώνη του νεκροταφείου που επιτρέπουν τα οικονομικά της οικογένειας! Όπως στα θέατρα έτσι και στα νεκροταφεία με σεβασμό και τιμή προς τους νεκρούς υπάρχουν οι καλύτερες και οι φθηνότερες θέσεις. Ένας τάφος πχ στο Α΄ Νεκροταφείο μπορεί να στοιχίζει όσο ένα διαμέρισμα.
Όλο δε αυτό το θέατρο του παραλόγου και της φρικαλεότητας η εκκλησία το θεωρεί φυσιολογικό μιας και οι  εκταφές συνεισφέρουν  στο παγκάρι της πολλά χρήματα  με τα χρυσοφόρα λείψανα των αγίων της.
 Μόνο τρείς φορές μέχρι στιγμής με σεβασμό και τιμή ξέθαψαν τον Άγιο Νεκτάριο και κάθε φορά όλο και έκοβαν κάποιο κομμάτι από το κουφάρι του , όπως γράφω σχετικά στο ποστ μου ΠΤΩΜΑΤΟΛΕΙΨΑΝΟΛΟΓΙΑ….
Αν δε  οι συγγενείς δεν πληρώσουν για την εκταφή ή την παραμονή στον τάφο για μεγαλύτερο διάστημα της 3ετιας,  με σεβασμό και τιμή τα λείψανα του νεκρού καταλήγουν σε ένα βαθύ πηγάδι, το χωνευτήρι, ή και   στα σκουπίδια!  
Οι μουσουλμάνοι βέβαια δείχνοντας πραγματικό σεβασμό και τιμή στους νεκρούς τους δεν επιτρέπουν την εκταφή των νεκρών τους.
Στην πραγματικότητα η καύση των νεκρών προκαλεί οικονομική καταστροφή στο όλο κύκλωμα που σχετίζεται με την ταφή, από μαρμαράδες, νεκροθάφτες, κοιμητήρια, οστεοφυλάκια κτλ αλλά και τους παπάδες με τα τρισάγια , τα μνημόσυνα κτλ
Είναι δε τεράστια η διάσταση του ιερατείου με τα πιστεύω του απλού λαού. Μπορεί με την πρόσφατη έρευνα που έγινε το ποσοστό όσων πιστεύουν σε Θεό να μειώνεται, αλλά παρ΄όλα αυτά πιστεύουν σε αυτόν οι 4 στους 5 Έλληνες.


Παρ΄όλα αυτά  όμως σε έρευνα της MRB πριν 2 χρονια στο ΒΗΜΑ (19-4-2015) το 73% τάσσεται υπέρ της καύσης.


Αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός είναι διαλέξει για το τι θα ήθελε να γίνει με το σώμα του μετά τον θάνατο του.
Προσωπικά ελπίζω να πεθάνω αφού  θα έχει γίνει πλέον το πρώτο αποτεφρωτήριο στην χώρα μας, που όπως προβλέπω από αυτά που διαβάζω εδώ , με την γραφειοκρατία που υπάρχει, θα κάνει μερικά ακόμα χρόνια.   
Αλλιώς μη θέλοντας να υποβάλλω τους δικούς μου σε ταλαιπωρία και ταξίδια στην Βουλγαρία, έχω δώσει ρητή εντολή για πολιτική κηδεία για να αποφύγω τουλάχιστον  αυτά που με γλαφυρό τρόπο περιγράφει ο Σκαρίμπας:

 Σαν θάρθει η ώρα να -ανεπιστρεπτί- επιστρέψω στην Μάνα Γή, δυό πράγματα θα είναι της ταπεινότητας μου η κορυφαία ταπείνωση: που από την μια μεριά θε να με βάλουνε μ΄εκείνο το «συγχώρεσον τον ανάξιον δούλον σου»- εμ δούλος εμ και ανάξιος! κι΄ απ΄την άλλη οι στην κοινωνία του κατεστημένου τα πρώτα φέροντες, έχουνε να κάνουνε καραγκιοζομπερτελίκια αυτοί!
Κι εγώ τι να σου κάνω, πεθαμένος άνθρωπος;


Αν όμως προλάβω τα ΚΑΝ νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα ωραιότερο η στάχτη σου να χρησιμεύσει σε κάτι που όλοι θα χαίρονται όταν το βλέπουν.
Ένα όμορφο καταπράσινο δέντρο αντί για την παγερή εικόνα ενός τάφου!


Μπορεί βέβαια ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου να ευελπιστεί και να κραυγάζει πως: Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη! αλλά επειδή δυστυχώς σίγουρα αυτό θα γίνει, το μόνο που μπορούμε να φωνάξουμε αν φτιαχτούν ΚΑΝ είναι πως:
ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΘΑΨΕΙΣ ΠΟΤΕ ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ!


Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΙΚΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ (ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ!)




Ο καθηγητής στο Tμήμα Πολιτικής Επιστήμης & Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου Γιάννης Βούλγαρης δημοσίευσε στα ΝΕΑ μια άκρως ενδιαφέρουσα ανάλυση για την μέχρι τώρα διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με τους δανειστές, με τίτλο η Αέναη αποτυχημένη διαπραγμάτευση.
Μεταφέρω εδώ τα σημαντικότερα κομμάτια από αυτήν. Οι υποσημειώσεις με  έντονα γράμματα είναι δικές μου.


Η δίχρονη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ καταναλώθηκε σε μια αέναη διαπραγμάτευση  που σταθερά κατέληγε εις βάρος της Ελλάδας. Λάθος υπολογισμοί του συσχετισμού δύναμης, υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις που συνεχώς διαψεύδονταν, υπερφίαλες ή τυχοδιωκτικές κινήσεις, κατά κράτος υποχώρηση, υψηλότατο κόστος για την πραγματική οικονομία και για τα πιο αδύναμα στρώματα. Το μοντέλο επαναλαμβάνεται σταθερά, είτε με τον φανφαρονισμό του Βαρουφάκη είτε με τον εκνευρισμό του Τσακαλώτου, πάντα βέβαια υπό τον δημαγωγικό τακτικισμό του Πρωθυπουργού.


Γιατί η κυβέρνηση επαναλαμβάνει αυτή την τακτική;
 Οι δημοσκοπήσεις δεν την επιβραβεύουν. Τα αλλεπάλληλα μέτρα λιτότητας, υπερφορολόγησης και περικοπών δεν εξαιρούν πλέον ούτε τις εκλογικές ομάδες των συνταξιούχων και των δημοσίων υπαλλήλων που το κόμμα θεωρεί στηρίγματά του. Από την άλλη, η Κοινοβουλευτική Ομάδα δεν χρειάζεται πια και τόσο «μασάζ», καθώς πειθαρχεί και λόγω προσωπικού συμφέροντος και λόγω της αριστερής κομματικότητας. Το μόνο που μπορεί να ρίξει την κυβέρνηση στο ορατό μέλλον είναι η ανευθυνότητα του Καμμένου που μπορεί να γίνει άθυρμα στα χέρια του Ερντογάν, αλλά αυτό είναι ένα σενάριο που κανένας μας δεν θέλει να δει.
Τελικά, αυτή η επίμονη τακτική σε μια αέναη διαπραγμάτευση με προκαθορισμένη την αρνητική κατάληξη φαίνεται ότι έχει μια γνωσιακή και κοινωνιολογική προϋπόθεση, αλλά κυρίως μια ιδεολογική εξήγηση. Η πρώτη συνίσταται στην άγνοια αλλά και στην αδιαφορία για την πραγματική οικονομία, καθόσον πρόκειται για ένα πολιτικό προσωπικό που κατά κανόνα έζησε διαφορετικά και σε απόσταση από αυτήν. Κατά τη γνώμη μου, όμως, προέχει η ιδεολογική λειτουργία που επιτελεί η διαπραγμάτευση για τον ΣΥΡΙΖΑ και ίσως για τον Τσίπρα προσωπικά. 


Στην ουσία, η «αντίσταση κατά των δανειστών» υποκαθιστά τη μετέωρη πλέον φυσιογνωμία ενός κόμματος που δεν μπορεί να υπερασπίσει την πολιτική του στη βάση της παραδοσιακής αριστερής καταγωγής και ταυτόχρονα αποδεικνύεται ανίκανο να ανασυγκροτήσει τον εαυτό του σε μια νέα ιδεολογική κατεύθυνση μεταρρυθμιστικής Αριστεράς ή σοσιαλδημοκρατίας. Έτσι η πολιτική του μένει χωρίς νόημα και συνοχή. Και κυρίως μένει στάσιμη. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα δύο χρόνια ελάχιστα βελτιώθηκε η απόδοση της κυβέρνησης και των στελεχών της. Σαν να αρνούνται να μάθουν κάτι που δεν τους αφορά.
Είναι χαρακτηριστικό εξάλλου ότι αυτή η τακτική της αέναης και ατελέσφορης διαπραγμάτευσης δεν ενσωματώνεται σε μια κυβερνητική στρατηγική που να εγκαλεί παλαιές αριστερές παραδόσεις. Δεν εμφορείται από τη λατρεία των «παραγωγικών δυνάμεων» και της εκβιομηχάνισης, όπως ο ιστορικός κομμουνισμός, ούτε από τη συστηματική και ορθολογική οργάνωση του κοινωνικού κράτους, όπως η ιστορική σοσιαλδημοκρατία.


Αντιθέτως, η πιο συγγενής οικονομική «φιλοσοφία» είναι η μεταπολιτευτική μικροπολιτική των πελατειακών σχέσεων και των συντεχνιακών διευθετήσεων - και δεν είναι οι μετοικήσαντες πασόκοι που την καθιέρωσαν. Έτσι, αν σε κάτι παραπέμπει η τακτική της αέναης και ατελέσφορης διαπραγμάτευσης, είναι το πιο καθαρά εθνικολαϊκιστικό στοιχείο της ελληνικής αριστερής παράδοσης, το «αντιστασιακό» στοιχείο κατά των εκάστοτε ξένων και η αποδοχή της ήττας ως μοιραίας αλλά ηθικά ανώτερης κατάληξης ενός άνισου αγώνα. Μοιάζει παράδοξο. Η γενιά της κυβερνώσας Αριστεράς που διεκδικεί από τις προηγούμενες γενιές ότι επιτέλους «νίκησε» αναπαράγει ως νομιμοποιητικό λόγο της κυβερνητικής της αμηχανίας την ήττα ως ηθική υπεροχή και το «ευφορικό πένθος» για αυτή την ήττα.


Στην πραγματικότητα όμως αυτό που συμβαίνει είναι ότι η τακτική της αέναης και ατελέσφορης διαπραγμάτευσης ενισχύει και παγιώνει τα χαρακτηριστικά του αριστερόστροφου εθνικολαϊκισμού του ΣΥΡΙΖΑ ακυρώνοντας μια διαδικασία γόνιμου αναστοχασμού. Η συνωμοσιολογία επιστρατεύεται για να δικαιολογήσει τις αποτυχίες. Η επιθετικότητα έναντι πραγματικών ή φανταστικών εχθρών χρησίμευσε στην αρχή για να κατευθύνει αλλού την αγανάκτηση του αντιμνημονιακού λαϊκισμού ώστε να γίνει ευκολότερη η μνημονιακή κωλοτούμπα. Σήμερα η πολωτική ρητορεία αποχαλινώνεται, γυρίζοντας τα πολιτικά ήθη πίσω σε ανώμαλες εποχές.


 Η ενοχοποίηση της «διαπλοκής» και των δημοσιογράφων αποτέλεσε προνομιακό εχθρό, την ίδια στιγμή που στηνόταν η πιο απροκάλυπτη διαπλοκή με την Attica Bank, τους εθνικούς μικροεργολάβους και τις νέες τηλεοπτικές άδειες. Ωστόσο, το εθνικολαϊκιστικό αφήγημα του μνημονιακού πλέον ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει τόσο αυτοαναφορικό που, ενώ δεν πείθει, κάνει μεγάλο κακό: εμποδίζει την κοινωνία να αποκτήσει συνείδηση της πραγματικής κατάστασης.
Η αέναη και ατελέσφορη διαπραγμάτευση βλάπτει όμως τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί υποσκάπτει τη μόνη ορθολογική επιλογή που είχε: να πετύχει την ανάκαμψη της οικονομίας. Τώρα, πατώντας σε δύο βάρκες, ούτε τα δυσμενή μέτρα αποφεύγει ούτε δημιουργεί κλίμα σταθερότητας ώστε να πάρει μπρος η οικονομία. Με άλλα λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αυτοπαγιδευτεί. Προφανώς πληρώνει το αρχικό του λάθος να βιαστεί να ανατρέψει την προηγούμενη κυβέρνηση τον Δεκέμβριο του 2014 πριν η χώρα βγει στις αγορές. Έτσι, αντί να είναι κυβέρνηση της μεταμνημονιακής Ελλάδας, έγινε κυβέρνηση του τρίτου και τέταρτου Μνημονίου.


Κινείται ο Τσίπρας με βάση κάποιο κρυφό σχέδιο εξόδου από το ευρώ και την Ευρώπη; Αφήνει την οικονομικοκοινωνική κατάσταση να εκφυλιστεί τόσο ώστε να δημιουργηθεί πλειοψηφία αποχώρησης; Θα πάει σε δημοψήφισμα «ευρώ ή δραχμή»; Νομίζω ότι όλα αυτά τα σενάρια από τη μια υπερτιμούν την ισχύ του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα και από την άλλη υποτιμούν το ένστικτο αυτοσυντήρησής τους. Με τη σημερινή γεωπολιτική αβεβαιότητα στην περιοχή, οποιοσδήποτε πνευματικά υγιής ηγέτης θα δίσταζε να μπλέξει σε τέτοιου είδους τυχοδιωκτισμούς.
………………………………………


Η τελευταία παράγραφος του κειμένου προφανώς βασίζεται στο εκτενές κείμενο με τίτλο Η σκευωρία του εθνικού νομίσματος και το σαμποτάζ στη Δημοκρατία Μια ιστορία γεωπολιτικού ενδιαφέροντος με επίκεντρο την Ελλάδα του 2017 που δημοσίευσε ο Παύλος Παπαδόπουλος, δημοσιογράφος του ΒΗΜΑΤΟΣ, που ήταν και είναι στα πράγματα και  που περιέχει μερικές προφητικές σκέψεις που αλίμονο  μας αν πραγματοποιηθούν.
Ο Παύλος Παπαδόπουλος από το 2000 έως το 2004 διετέλεσε ειδικός σύμβουλος στο Γραφείο του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη.
Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ένας εκ των λογογράφων του Αλέξη Τσίπρα είχε στενή σχέση μαζί του και συχνά βρισκόταν στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ , Θεωρείται εκ των βασικών «προξενητών» του εκδότη του Βήματος Σταύρου Ψυχάρη στον Αλέξη Τσίπρα.