Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΙΜΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ!





Ο Μώμος είναι ο θεός της χλεύης και του σκώμματος, της ειρωνείας και του σαρκασμού, προσωποποίηση της κοροϊδίας και της αποδοκιμασίας. 
Μπορεί σήμερα οι αρχαίοι θεοί να μην υπάρχουν πια όμως ο Μώμος κατάφερε να αφήσει γνήσιο απόγονο του στην σύγχρονη Ελλάδα τον Γιώργο Σκαμπαρδώνη. Διαβάστε το απολαυστικό κείμενο του Απ΄ τις στοές στην Στοά και θα καταλάβετε το γιατί.

Κάποιοι Ελληνες, όπως εγώ, ο στρατηγικός σχεδιαστής, είμαστε  «αριστεροί» - λέξη θολή  και βεβαίως προσοδοφόρα. Είμαι υπέρ του προλεταριάτου, αλλά φυσικά δεν θέλω να γίνω προλετάριος. Θέλω να είναι προλετάριοι οι άλλοι και εγώ να είμαι ηγέτης τους, ένδοξος διανοούμενος επαναστάτης που αγαπώ βαθιά τον λαό (όλους τους λαούς εν γένει, ως διεθνιστής, ακόμα και του Νεπάλ) και που αποφασίζω για τον λαό όντας η πρωτοπορία του κόμματος, με προσόντα ανάλογα του Πολάκη και με ολίγον Αυλωνίτου. (Καμία σχέση με τον ηθοποιό Αυλωνίτη).
Είμαι αριστερός! Τι θαυμάσια αυτοεικόνα! Απεχθάνομαι τις επενδύσεις, τους επιχειρηματίες, το κέρδος και τις τράπεζες - εννοώ τις ελληνικές τράπεζες, γι' αυτό κι όταν μαζέψω λεφτά θα τα στείλω όλα έξω, στο Λουξεμβούργο. Δεν κάνω καριέρα που είναι χολέρα, είμαι δικαιωματικά αργόμισθος με λεφτά των προλεταρίων, και τα δικαιούμαι απλώς λόγω πεποιθήσεων - δεν γίνεται να τους αγαπάω τόσο και να μη με πληρώνουν για να πίνω τζάμπα καφέ στην Πλατεία Συντάγματος και να μιλώ για την ταξική ερμηνεία του φρέντο καπουτσίνο. Εξάλλου οι Καπουτσίνοι, ως παπάδες, πάντα στήριζαν το σύστημα.
Σκέφτομαι αριστερά, άρα είμαι δίκαιος, καλό παιδί και μου οφείλουν μισθό όλοι αυτοί οι προλετάριοι, για τους οποίους έφτασα σε υπέρτατο σημείο αυτοθυσίας, δηλαδή να διαβάσω μισό βιβλίο του Μαρξ, μέχρι και τρεις σελίδες Μαρκούζε προ εικοσαετίας, όταν οι αντιδραστικοί μελετούσαν μόνο τους «Τέσσερις τροχούς» και τον εθνικιστή Οδυσσέα Ελύτη.
Νύχτες και νύχτες, πίνοντας και καπνίζοντας και την αγάπη βρίζοντας, άκουγα Μάρκο στις ταβέρνες πίνοντας Μαλαματίνα, όταν οι δεξιοί μιλούσαν για τον Μπετόβεν και τον Μότσαρτ χωρίς να έχουν δει ούτε έναν από τους πίνακες ζωγραφικής τους. (Κατά το κοινώς λεγόμενο).
Βέβαια, το ρεμπέτικο αποπλανά το προλεταριάτο, είναι τραγούδι της αστικής παρακμής, άσμα των χασικλήδων και του περιθωρίου και πρέπει να αποδοκιμάζεται ιδεολογικά διότι εθίζει τους εργάτες στην ανυπακοή - σκέφτεσαι να ζητούσες από τον Μάρκο που την άκουγε όλη νύχτα και είχε κοιμηθεί στις πέντε, να ξυπνήσει οχτώ το πρωί και να πάει να κάνει αφισοκόλληση;
Εμείς ακούγαμε Βαμβακάρη, γιατί το κόμμα είχε αλλάξει άποψη τότε και αποφάσισε να καπηλευτεί αναδρομικά και το ρεμπέτικο - αν και η δική μου άποψη ακόμα είναι πως εμείς οι ηγέτες μπορούμε να ακούμε Γιοβάν Τσαούς, αλλά όχι και οι εργάτες, οι οποίοι πρέπει να είναι αγνοί στην ψυχή και υπάκουοι, να κοιμούνται στις δέκα για να μπορούν να πιάσουν τα μελλοντικά πλάνα που θα τους ορίσουμε εμείς, η φωτισμένη ηγεσία τους.
Είμαι αριστερός, ιδιότητα προσοδοφόρα εν Ελλάδι. Εννοώ προσοδοφόρα για τον λαό, που έχει την τύχη να διαθέτει τέτοιους πρωτοπόρους της ιδεολογίας και του στρατηγικού σχεδιασμού σαν κι εμάς, φτωχόπαιδα, επαρχιώτες χωρίς πτυχία και μεταπτυχιακά του εξωτερικού που διαθέτουν οι αντιδραστικοί. Χωρίς να μιλούμε ξένες γλώσσες, ούτε καν αγγλικά επιπέδου Λόουερ. Εξάλλου αυτή είναι η γλώσσα του διεθνούς κεφαλαίου. Ούτε γαλλικά μιλούμε, διότι και οι Γάλλοι είναι ιμπεριαλιστές και ήρθαν προχτές να κάνουν επενδύσεις για να μας ελέγχουν μακροπρόθεσμα με το χρήμα, σαν την Eldorado - μικρός μόνο άκουγα λίγο Ανταμό, επειδή νόμιζα πως είναι Βέλγος, απ' τη Στουτγάρδη.
Απεχθάνομαι επίσης τα κομπιούτερ και την οδήγηση, διότι και αυτά, τα αυτοκίνητα και τα λοιπά, είναι τεχνολογία, προϊόντα των μονοπωλίων και έχω μια ενστικτώδικη (δεν λέω «ενστικτώδη», διότι είναι δεξιά λέξη) απέχθεια για οτιδήποτε δυτικό και ευρωπαϊκό - κι αν πουλάμε απ' το κόμμα φιλευρωπαϊσμό, είναι για λόγους ταχτικής (μέχρι να τους μαντρώσουμε όλους), όπως είναι και η αγάπη μας για τον απεχθή Ανδρέα. Η σοσιαλδημοκρατία εξάλλου είναι δεκανίκι του κεφαλαίου, άρα του φασισμού. Αμα το πάρεις μαρξιστικά, βγαίνει.
Σε λίγο θα καπηλευτούμε και τον Κύριλλο και τον Μεθόδιο υποστηρίζοντας πως  εμείς, το κόμμα, είμαστε που κάναμε τον φωτισμό των Σλάβων. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα - ιδίως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που ελέγχουμε.
Και αν στέλνω αϊλαβιάρικα μηνύματα με το κομπιούτερ στη Μενεγάκη, είναι γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος και αναγκάζομαι να χρησιμοποιώ αυτά τα διαβολομηχανήματα των ιμπεριαλιστών για χάρη της - πρέπει να την κατακτήσω, διότι αυτό θα είναι μια ταξική εκδίκηση διά του έρωτος, συμβολική άλωση των χειμερινών ανακτόρων, ένα αντίβαρο της ήττας μας στον Γράμμο - Βίτσι. Τι Βίτσι, τι βίτσιο, το ίδιο κάνει κατά βάθος.
Κάτι σαν ο Βασιλάκης Καΐλας ποθεί την Καϊλή. Καΐλας και Καϊλή, όπως το «Δάφνις και Χλόη». Είναι μια ταξικά δίκαιη διεκδίκηση ή μάλλον ρεβάνς για τα όσα πέρασα στο χωριό. Για τη στέρηση. Ξέρεις, στη συντηρητική επαρχία ήταν τότε συνηθισμένη η πολύχρονη «χειράντλησις σπέρματος», όπως λέει ποιητικά ο Εμπειρίκος. Αλλά τώρα οι λαμπερές αστές είναι το τρόπαιο του ταξικού νικητή. Του λαϊκού ηγέτη. Του στρατηγικού συμβουλάτορα. Εξάλλου όλα είναι ταξικά - κυρίως η ερωτική κατάκτηση. Τι Μαρκούζε, τι παρτούζε. Κλινοπάλη των τάξεων, που λέει κι ο Φόιερμπαχ στο έργο του «Τα μαύρα φεγγάρια τα ξενέρωτα».
Ο αγώνας έχει σημασία. Κι άσε που λένε ότι ο χρυσός μάς φέρνει πιο κοντά - πρόκειται για αντιδραστικό σύνθημα της Eldorado, όπως το «Μεταξύ μας Μεταξά», που είχαν βγάλει οι οπαδοί της 4ης Αυγούστου. Θα κλείσει, λένε, η Eldorado και θα μείνουνε 2.500 εργαζόμενοι στον δρόμο. Ε, κι έπειτα; Στα τσακίδια μας. Θα τους προσλάβουμε όλους ως στρατηγικούς συμβούλους. Μόνο τα κορόιδα δουλεύουνε, πλέον, ως μεταλλωρύχοι, στις στοές. Αμα θέλουν στοές, θα τους παίρνω στη Στοά του Βιβλίου και θα τους μυήσω στην ταξική προσέγγιση της κοινωνίας. Διότι όλα είναι ταξικά. Θα αρχίσουμε από την ανάλυση του φρέντο καπουτσίνο. Εξάλλου οι Καπουτσίνοι ήταν παπάδες, άρα πάντα στήριζαν το σύστημα. Αμα το πάρεις μαρξιστικά, βγαίνει.



Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

ΣΥΝΤΡΟΦΕ ΚΑΡΑΝΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ!





Σε αντίθεση με όλα  όσα γράφουν οι πουλημένοι ταγματασφαλίτες και Νενέκοι κατά του συντρόφου αγωνιστή Καρανίκα εγώ προσωπικά ενθουσιάστηκα με την εμπνευσμένη δήλωση του για την Ελντοράντο .
Δεν μπορεί να έρχεται μια ξένη εταιρεία και να καταστρέφει το περιβάλλον μας, που με τόση φροντίδα όλοι μας από τους υποδειγματικούς χώρους εναπόθεσης των αποβλήτων μας  που φροντίζει η συντρόφισσα Δούρου μέχρι την συνεχή φροντίδα μας να μην πετάμε πουθενά ούτε το παραμικρό σκουπιδάκι, ενώ ως γνωστόν τα πεζοδρόμια μας τα διαφυλάττουμε πεντακάθαρα και λαμπερά μαζεύοντας όλοι πάραυτα ακόμα και τα σκατά των σκύλων μας



Έχεις και το πουλημένο συμβούλιο Επικρατείας που αποφαίνεται με θράσος 18 φορές ότι τηρούν τις περιβαλλοντικές προϋποθέσεις, αν είναι δυνατόν, όταν εμείς που ξέρουμε καλύτερα λέμε το αντίθετο!
Η επένδυση στις Σκουριές είναι μια καπιταλιστική επένδυση που αντί να έχει κοινωφελή σκοπό μοιράζοντας τα κέρδη της σε όλους μας, αποβλέπει στο να κερδίσει μόνο η εταιρεία και μερικές  χιλιάδες νεοδημοκράτες μεταλλωρύχοι. Πολύ σωστά ο προλετάριος υπουργός Σταθάκης όταν του διαμαρτυρήθηκαν τους έστειλε να τους βρει δουλειά ο Άδωνης!


Σε αυτόν θα πρέπει να ξαποστείλει και όλους αυτούς που σκοπεύουν να μας στήσουν εκείνες τις απαίσιες ανεμογεννήτριες που θα καταστρέψουν το περιβάλλον στα κορφοβούνια ενώ όλοι μας θαυμάζουμε αντίστοιχα την μοναδική ομορφιά του τοπίου των λιγνιτωρυχείων της Πτολεμαΐδας, της Μεγαλόπολης, του Αλιβερίου κτλ που κανονικά θα έπρεπε να ενταχθούν στην Natura.  



Άλλωστε ποιος δεν γνωρίζει το γνήσιο ενδιαφέρον μας για το περιβάλλον; Μόλις βυθίστηκε το δεξαμενόπλοιο στην απόμακρη περιοχή  έξω από την Ψυτάλλεια ο σύντροφος Κουρουπλής  δεν φρόντισε, όταν την πήρε χαμπάρι, η πετρελαιοκηλίδα να μην φτάσει στην Κρήτη; 


Ελπίζω μάλιστα με ανάλογο τρόπο με την Ελντοράντο ο στρατηγικός σχεδιαστής της λαοπρόβλητης κυβέρνησης μας να ξαποστείλει και τους άλλους που δεν έχουν σκοπό να σεβαστούν όλα τα  μέρη που οι ένδοξοι πρόγονοι μας έχουν κατουρήσει και χέσει στα παρθένα δάση του Ελληνικού, που με αυτοθυσία προφυλάσσει το Δασαρχείο Πειραιώς,  ώστε να μπορέσουν οι  αρχαιολόγοι μας να ανακαλύψουν στο έδαφος του, γνήσιο DNA από τις κενώσεις των προγόνων μας με το οποίο περίτρανα θα αποδειχθεί η συνέχεια του ελληνικού γένους.


Ο σύντροφος Καρανίκας δεν βρέθηκε τυχαία στο Μαξίμου. Είναι παλιός φίλος και συναγωνιστής του λαοπρόβλητου πρωθυπουργού μας από την εποχή που μαζί πρωτοστατούσαν στις διαδηλώσεις κατά της επένδυσης στις Σκουριές, στα διόδια, κατά του ΕΜΦΙΑ, κατά της Κόσκο κτλ


Πιστεύουν και οι δύο ακράδαντα στην σοφή ρήση του Μπαλτά  η Αριστεία είναι ρετσινιά, ο οποίος μάλιστα έμπρακτα την εφάρμοσε προωθώντας την σύζυγό  του έναντι άλλων υποψηφίων. Δεν συζητάω βέβαια ότι και ο πρωθυπουργός, εμπνευσμένος από την ίδια αρχή, φρόντισε την δικιά του σύντροφο ώστε από καθηγήτρια Γυμνασίου να γίνει καθηγήτρια Πανεπιστημίου, ευτυχώς χωρίς να κολλήσει σε αυτή την διαδρομή επάνω της καμία ρετσινιά.

Δεν μπορούν πολλοί να καταλάβουν ότι η επιτυχία του Τσίπρα και του ομογάλακτου συντρόφου του Καρανίκα, οφείλεται στο ότι και οι δύο ανήκουν στο μεγάλο ποσοστό των γνήσιων Νεοελλήνων που, όπως γράφει ο Τατσόπουλος και διαπιστώθηκε σε μια έρευνα,  ο ένας στους δύο ενήλικους Ελληνες δεν διαβάζει κανένα βιβλίο στη ζωή του. Πιθανόν πολλοί να αποτιμούν την άντληση νέων πληροφοριών ως περιττή, από τη στιγμή που θεωρούν τον εαυτό τους κληρονόμο ενός τρισένδοξου αρχαίου πολιτισμού. Κάπως, κάπου, κάποτε όλες εκείνες οι αρχαίες πληροφορίες μεταγγίστηκαν στους προγόνους μας κι έκτοτε μεταφέρονται μέσω του αίματος. Το ελληνικό DNA, που λένε (και κυλιούνται οι βιολόγοι στα πλακάκια).
Γι΄αυτό άλλωστε ο πρωθυπουργός μας δεν έχει ανάγκη να έχει διαβάσει την Οδύσσεια για να ξέρει πως αντιμετώπισε τις Σειρήνες ο Οδυσσέας, ούτε πόσο απέχει η Μυτιλήνη από την Λέσβο, ούτε ότι το Ιράν δεν είναι στις Αραβικές χώρες, ούτε  τέλος χρειάζεται να έχεις τελειώσει Πολυτεχνείο για ξέρεις ότι άμα κάνεις στροφή 360° βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο!  


Ο ίδιος μάλιστα γράφει απαξιωτικά για τον πολυτάλαντο πρωθυπουργό μας: Δύσκολα θα αρνηθεί κανείς εξάλλου ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο πλέον αστοιχείωτος έλληνας πολιτικός που έφθασε ως την πρωθυπουργία σε δημοκρατικούς καιρούς, όχι μονάχα συγκρινόμενος με έναν Ελευθέριο Βενιζέλο που μετέφραζε στον ελεύθερο χρόνο του Θουκυδίδη ή έναν Παναγιώτη Κανελλόπουλο που συνέγραφε την πολύτομη «Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος», αλλά και με πιο ελάσσονες - κανέναν εντούτοις τόσο ακαλλιέργητο όσο ο ίδιος. Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε τόσο στα αμίμητα μαργαριτάρια του όσο στη βαθιά πεποίθηση ολοένα και περισσότερων συμπολιτών μας ότι αυτά τα μαργαριτάρια δεν οφείλονται σε γλωσσικά ολισθήματα, όπως θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα μας, αλλά σε σκανδαλώδη άγνοια, διανθισμένη με αυταρέσκεια.



Δεν θέλει και δεν μπορεί να καταλάβει ότι ο περήφανος ελληνικός λαός που τον ψήφισε το γνώριζε αυτό, τον αιστάνθηκε δικό του  και  τον ψήφισε για την επιτυχημένη σταδιοδρομία του στις καταλήψεις, για το ότι, ενστερνιζόμενος την ρήση Μπαλτά για την αριστεία. έκανε 10 χρόνια για πάρει το πτυχίο του, γιατί μαχόμενος σθεναρά τον καπιταλισμό δεν ήθελε να μάθει την κατ΄εξοχήν γλώσσα των καπιταλιστών και έτσι τελικά μπόρεσε να κρατήσει μια σθεναρή στάση σιωπής χαμογελώντας δήθεν αμήχανα όταν ο  Κλίντον  τον ρωτούσε ακαταλαβίστικα πράγματα, και βέβαια κρατώντας σαν άλλος Οδυσσέας κλειστά τα αυτιά του στις Σειρήνες που κατηγορούν τον δημοκράτη σύντροφο Μαδούρο ως δικτάτορα.


Δεν μένει τώρα πια, που επιτέλους οι επενδυτές θα φύγουν, να σταματήσουν τα βρωμοκάναλα και οι πατσοβουροφυλάδες, που κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ για κωλοτολυμπες, να βγάλουν τον σκασμό  και να παραδεχτούν ότι προεκλογικές μας εξαγγελίες για τις επενδύσεις τώρα πραγματώνονται!
Εμπρός λοιπόν σύντροφε Καρανίκα μπες μπροστάρης σε νέους αγώνες να στείλουμε στα τσακίδια τόσο την Κόσκο άλλα και την Φράπορτ για να ξαναγυρίσει το χαμόγελο στα χείλη του Δρίτσα και να μπορέσει να σκουπίσει τα δάκρυα του ο σύντροφος Σπίρτσης.




Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΙΑΤΡΟΙ




Πρόσφατα η Ψιλικατζού και ο Νίκος Δήμου ασχολήθηκαν με την ομοιοπαθητική, αποδεικνύοντας ότι ουσιαστικά δεν έχει καμία επιστημονική βάση.
Οι αντιτιθέμενες απόψεις για το θέμα έχουν εκτεθεί εκτενώς και δεν βρίσκω την ανάγκη να επαναληφθούν εδώ.

Αυτό όμως που είναι ενδιαφέρον είναι ότι αρκετά post συλλήβδην και αθρόως ήσαν κατά της ιατρικής και των ιατρών.
Γι ’αυτό λοιπόν το θέμα θα ήθελα να κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου.
Εάν διαβάσει κανείς ένα οποιοδήποτε βιβλίο Ιστορίας της Ιατρικής θα διαπιστώσει ότι οι εξελίξεις, κυρίως των τελευταίων 100 ετών έχουν οδηγήσει τον σημερινό άνθρωπο να ζει και να είναι υγιής σε ηλικίες που παλαιότερα έφταναν μερικοί μόνο από γερή κράση και τύχη.
Η ευλογιά ,η πανούκλα, η λέπρα, η ελονοσία, η φυματίωση, ο τύφος, η σύφιλη και ένα σωρό άλλα νοσήματα θέριζαν είτε με πανδημίες η με εξάπλωση σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.
Η περιγεννητική και παιδική θνησιμότητα ήταν τόσο μεγάλη που ανάγκαζε τις γυναίκες να γεννούν 10-15 παιδιά γιατί τα περισσότερα πέθαιναν ενώ συγχρόνως πέθαιναν και πολλές από αυτές είτε στον τοκετό είτε από επιλόχειες λοιμώξεις.
Η ανακάλυψη των αντιβιοτικών έδωσε την δυνατότητα για θεραπεία ,εκτός από σωρεία παθολογικών νοσημάτων ,στη χειρουργική να αντιμετωπίσει εγχειρήσεις ,που προηγουμένως ήταν αδιανόητες, στον θώρακα, την καρδιά την κοιλιά ,τον εγκέφαλο.
Τα εμβόλια προφυλάσσουν εκατομμύρια ανθρώπους από νοσήματα που προηγουμένως ήσαν θανατηφόρα.
Η ανάπτυξη της ακτινοθεραπείας, της χημειοθεραπείας και της χειρουργικής έχει οδηγήσει να θεραπεύονται πλήρως πάνω από το 40% των καρκινοπαθών σε ορισμένες δε μορφές του καρκίνου το ποσοστό αυτό να φθάνει σχεδόν το 100%.
Ακόμη και νοσήματα νέα όπως το AIDS ,που ξεκίνησε με τραγική θνησιμότητα ,σήμερα μπορεί να μην θεραπεύεται ακόμη πλήρως αλλά στα λίγα χρόνια που είναι στο προσκήνιο αναπτύχθηκαν θεραπείες που επιτρέπουν στους ασθενείς να ζουν ουσιαστικά μια φυσιολογική ζωή.

 Θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει την απαρίθμηση των εξελίξεων της Ιατρικής από τον καιρό που ξέφυγε από τα κλύσματα τις αφαιμάξεις και τις βδέλλες αλλά πιστεύω ότι για κάθε καλόπιστο είναι χωρίς νόημα.
Το άλλο θέμα είναι το μένος πολλών κατά των ιατρών.
Οι γιατροί ,όπως είναι αυτονόητο ,αποτελούν και αυτοί μέρος της κοινωνίας μας και δυστυχώς είναι αναπόφευκτο και σε αυτούς να υπάρχουν γαϊδούρια, εκμεταλλευτές, απατεώνες και αγράμματοι.
Εδώ προκύπτει το ερώτημα ;
Γιατί δεν τους αποβάλλει το υπόλοιπο σώμα των ιατρών;
Η απάντηση είναι πάλι μια ερώτηση.
Ποια επαγγελματική τάξη το κάνει αυτό στη Ελλάδα;
Δυστυχώς καμία. Ίσως κάτι έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται στους δικαστικούς.


Από την άλλη μεριά το μεγαλύτερο μέρος των ιατρών προσφέρει ουσιαστικές υπηρεσίες στον κόσμο.
Είναι χαρακτηριστικό ότι σε μία μελέτη της Υγειονομικής Σχολής, που δημοσιεύτηκε πριν λίγα χρόνια ,από τους 5000 ,αν θυμάμαι καλά, ερωτηθέντες οι οποίοι είχαν νοσηλευτεί σε κάποιο Δημόσιο Νοσοκομείο ,το 70% δήλωσε ικανοποιημένο από την παροχή των ιατρικών υπηρεσιών που δέχτηκε.
Λίγο πολύ εκεί είναι και η πραγματικότητα και τελειώνοντας θέλω να δώσω τους δύο ουσιαστικότερους χαρακτηρισμούς για το ποιος είναι καλός γιατρός
-αυτός που κάνει τα λιγότερα λάθη
-ο τελευταίος!

Όταν τον Αύγουστο ξεκίνησα να επαναδημοσιεύω κείμενα μου που έχουν γραφτεί πριν 11 χρόνια, χρειάστηκε μόνο 2-3 φορές να προσθέσω μια επεξηγηματική υποσημείωση.
Στο σημερινό όμως άρθρο αισθάνθηκα την ανάγκη να προσθέσω δύο λόγια γιατί μέσα στην τελευταία 10ετια η Ιατρική έχει κάνει θεαματικές προόδους ,αποτέλεσμα του ότι  η ιατρική γνώση, χάρις στις έρευνες που γίνονται,  διπλασιάζεται κάθε 5-6 χρόνια!
Ξεκινώντας από την μάστιγα του AIDS ο αριθμός των θανάτων που συνδέονται με το AIDS έπεσε από το 1,9 εκατομμύριο το 2005 σε 1 εκατομμύριο το 2016, σύμφωνα με στοιχεία της UNAIDS.
Υπάρχει η ελπίδα ότι  την επόμενη 3ετια θα έχει επιτευχθεί ο στόχος των «τριών 90» δηλαδή το 90% των ατόμων που έχουν προσβληθεί από τον ιό HIV να γνωρίζουν την κατάστασή τους, μεταξύ αυτών το 90% να λαμβάνει θεραπεία και από αυτούς το 90% να καταφέρει να περιορίσει την παρουσία του ιού σε μη ανιχνεύσιμα επίπεδα στο αίμα του.



Χάρις στην έρευνα, αλλά και τις εξελισσόμενες θεραπείες για τον καρκίνο,  
έχει επιτευχθεί  να παρατείνεται η  ζωή των καρκινοπαθών και έτσι  πάνω από 2 στους 3 να ζουν περισσότερο από 5 χρόνια μετά τη θεραπεία, ενώ τα ποσοστά θανάτου έχουν μειωθεί κατά 20% την τελευταία 20ετία (στοιχεία ΗΠΑ), με την τελευταία 7ετία να έχει δείξει μείωση 10% (στοιχεία Μ. Βρετανίας). 
Χάρις στην γενετική, βρίσκεται σε εξέλιξη η αποκωδικοποίηση του γενετικού κώδικα των συνηθέστερων μορφών καρκίνου με τελικό στόχο την σημαντική μείωση της θνησιμότητας από την νόσο.
Η ήδη πολλά υποσχόμενη γονιδιακή θεραπεία έφτασε να είναι διαθέσιμη στις ΗΠΑ στο εμπόριο για  παιδιά και νέους έως 25 ετών με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (ALL) και που έχουν υποτροπιάσει μετά δύο τουλάχιστον προηγούμενες θεραπείες  ή είναι ανθεκτικοί στις υπάρχουσες.



Όμως και οι ανασοθεραπείες κερδίζουν συνεχώς έδαφος την τελευταία πενταετία. Ήδη έχουν πάρει έγκριση έξι φάρμακα στις ΗΠΑ, εκ των οποίων τα τρία κυκλοφορούν και στην Ελλάδα, για τον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, τον καρκίνο του νεφρού, του ουροθηλίου, της κεφαλής τραχήλου, καθώς επίσης και για ένα μικρό ποσοστό, περίπου 4%, των καρκίνων του εντέρου.
Σύντομα θα πάρει έγκριση ένα νέο φάρμακο για στον κληρονομούμενο καρκίνο του μαστού, που όμως έχει μεταλλάξεις στα γονίδια BRCA1 και ΒRCΑ2 και είναι πιο αποτελεσματικό από την χημειοθεραπεία δεύτερης και τρίτης γραμμής.
Σήμερα πλέον ο καρκίνος του μαστού, του εντέρου, του πνεύμονα και των ωοθηκών έχει γίνει στην ουσία μια χρόνια νόσος.
Με το εμβόλιο κατά του HPV, του ιού στον οποίο οφείλεται ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας, έχουν ήδη εμβολιαστεί εκατομμύρια γυναίκες.
Με το νέο εμβόλιο κατά της ελονοσίας υπάρχει η ελπίδα ότι θα εξαφανιστούν τα σημερινά  214 εκατομμύρια νέα περιστατικά ελονοσίας που καταγράφονται παγκοσμίως κάθε χρόνο, ενώ οι θάνατοι από αυτήν φθάνουν αντίστοιχα  τους 584.000 ετησίως.



Στην θεραπευτική φαρέτρα αρχίζει να διαφαίνεται η δυνατότητα για αναπρογραμματισμό κυττάρων, δηλαδή «χειραγωγώντας» μερικά γονίδια στα κύτταρα, μπορούμε να μετατρέψουμε απλά κύτταρα του δέρματος ή του αίματος σε πολυδύναμα κύτταρα, σαν τα βλαστικά, τα οποία με τη σειρά τους μπορούν να μετατραπούν σε οποιοδήποτε κύτταρο που έχει καταστραφεί. Η εξέλιξη αυτή ανοίγει ευρείς ορίζοντες στο ανερχόμενο πεδίο της αναγεννητικής ιατρικής (αντικατάσταση ιστών και οργάνων) και στην προοπτική θεραπείας πληθώρας ασθενειών με κυτταρικό υλικό του ίδιου του ασθενούς.
Επανάσταση έχει γίνει επίσης και στα διαγνωστικά  μέσα που έχουμε.
Εκτός από την συνεχή εξέλιξη των υψηλής ακρίβειας μαγνητικών  και αξονικών τομογράφων, ψηφιακών μαστογράφων  και υπερηχογράφων με το PET/CT που είναι  συνδυασμός δύο εξετάσεων, της τομογραφίας εκπομπής ποζιτρονίων (Positron Emission Tomography) και της αξονικής τομογραφίας (CT) λαμβάνουμε λειτουργικές και ανατομικές πληροφορίες του οργανισμού και της νόσου.



Οι λεγόμενες  “Υγρές βιοψίες”  ανιχνεύουν και αναλύουν το DNA ενός  όγκου σε δείγμα αίματος.
Καταπίνοντας ένα «χάπι» που έχει κάμερα, αυτή μόλις περνά τον οισοφάγο καταγράφει μέχρι και 870.000 εικόνες, με συχνότητα 30 καρέ/δευτερόλεπτο, τις οποίες και αποθηκεύει ασύρματα σε κάρτα SD. Οι φωτογραφίες συνδυάζονται κατόπιν αυτόματα και έτσι έχει κανείς ένα βίντεο του γαστρεντερικού συστήματος,  
Η χειρουργική με την ανάπτυξη της λαπαροσκοπικής χειρουργικής, έχει πετύχει στην σημαντική μείωση της νοσηλείας των ασθενών.
Η ανάπτυξη της ρομποτικής τεχνολογίας έχει οδηγήσει στην ρομποτική χειρουργική με αποτέλεσμα να μπορούν να γίνουν  εγχειρήσεις με λεπτούς χειρισμούς που δεν είναι εύκολο να γίνουν με τα χέρια.
Συγκλονιστικό δε τέλος είναι το επίτευγμα να γίνει εφικτό  ένας άνθρωπος μόνο με την σκέψη του να μπορέσει να κινήσει προσθετικά μέλη!
Αξίζει να δείτε το συγκλονιστικό αυτό βίντεο.





Διαβάζοντας όλα αυτά τα παραπάνω αισθάνεται κανείς απογοήτευση όταν διαπιστώνει ότι υπάρχουν πολλοί αφελείς ή και αστοιχείωτοι που μπορεί να δίνουν βάση στα λεγόμενα αγυρτών και εκμεταλλευτών του ανθρώπινου πόνου και αντί να επιζητούν  μια σωστή ιατρική αντιμετώπιση της ασθένειας τους καταφεύγουν σε «εναλλακτικές» και βέβαια μη αποτελεσματικές θεραπείες που τους οδηγούν στον θάνατο.  
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα  του Steve Jobs για το οποίο γράφω στο  ΠΕΡΙ ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ή της Μαίρης Παπαγιαννίδου για την οποία γράφω στο  Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ


Το ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΙΑΤΡΟΙ  δημοσιεύτηκε στις 22-5-2006 (7 σχόλια)

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΠΑΡΑΠΟΙΗΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ




Η ιστορία είναι γνωστό ότι γράφεται από τους νικητές και τους κατέχοντες.
Όταν επικράτησε ο χριστιανισμός στην Ελλάδα ,κατέστρεψε τους αρχαίους ναούς και έκτισε είτε απάνω τους ,είτε με τα μέλη τους, εκκλησίες.

Το ίδιο μπορεί να δει κανείς στην Αίγυπτο με την καταστροφή των μορφών των παλιών θεών στους διάφορους ναούς.
Η αλλοίωση και η καταστροφή της ιστορικής συνέχειας ενός τόπου φτάνει όχι με την ίδια ένταση βέβαια μέχρι τις μέρες μας.
Όσοι επισκέπτονται την Τουρκία εκνευρίζονται όταν ακούν γνήσια Ελληνικά αρχαία να ονομάζονται Ρωμαϊκά ενώ βλέπεις πάνω στα μάρμαρα Ελληνικές επιγραφές.
 ⃰
Αντίστοιχα όμως και εμείς προσαρμόζουμε την ιστορία μας όπως μας βολεύει.
Είναι χαρακτηριστικό ότι από τα 500 χρόνια Τουρκοκρατίας έχουν απομείνει σ’ όλη την Ελλάδα ελάχιστα τζαμιά και σε όσα έχουν μείνει έχουμε γκρεμίσει τον μιναρέ τους.
Χωρίς σεβασμό και στη δική μας ιστορία καταστρέψαμε, αρκετά πρόσφατα, γιατί μας βόλευε πχ μέρος από τα τείχη των Χανίων για να κτιστεί η Δημοτική αγορά, γκρεμίσαμε τα παραλιακά τείχη της Θεσσαλονίκης για να γίνει ο δρόμος και στη ίδια πόλη αφού καταστράφηκε το εβραϊκό νεκροταφείο κτίστηκε επάνω του το Πανεπιστήμιο.






Η διαμόρφωση της ιστορίας σύμφωνα με μία επικρατούσα άποψη, ή γενικότερη αντίληψη, είναι χαρακτηριστική στην Ακρόπολη.
Η εικόνα της Ακρόπολης είναι η εικόνα που θέλαμε να έχουμε από αυτήν, δηλαδή όπως ήταν τον Χρυσό αιώνα.




Για τον λόγο αυτό γκρεμίσαμε όλα τα κτίσματα που υπήρχαν από την αρχαιότητα μέχρι την απελευθέρωση της χώρας, κόβοντας με το μαχαίρι την ιστορική συνέχεια του μνημείου.   
Ευτυχώς δε που επικράτησαν και ωριμότερες σκέψεις και δεν χτίστηκαν απάνω στην Ακρόπολη τα ανάκτορα του Όθωνα!


Τέλος θέλοντας να σβήσουμε από την Εθνική μνήμη την ύπαρξη Τούρκων, Αρβανιτών, Βούλγαρων και Σλαβομακεδόνων αλλάξαμε και τα ονόματα τόπων και πόλεων.
Πολλοί σήμερα από τους κατοίκους ,πχ της Αλεξανδρούπολης δεν ξέρουν ότι η πόλη τους λεγόταν Δεδέαγατς, η των Σπάτων Λιόπεσι, η του Ελληνικού Χασάνι, η της Πεύκης Μαγκουφάνα, η του Αγίου Δημητρίου Μπραχάμι από τα λίγα που μου έρχονται στο μυαλό.
Είναι χαρακτηριστικό δε ότι ένας πρωθυπουργός και μετέπειτα Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μπορούσε να έχει γεννηθεί σε ένα κακόηχο χωριό ονόματι  Κιούπκοϊ και γι’ αυτό το χωριό μετονομάστηκε σε Πρώτη Σερρών.(βέβαια ποτέ δεν θα μπορούσε να ονομαστεί Δεύτερη!)
Οι περισσότεροι δε όταν αγοράζουν κεράσια προτιμούν τα κεράσια Βοδενών αλλά αν ψάξουν να βρουν που βγαίνουν αυτά δεν πρόκειται να βρουν πουθενά Βοδενά στην Ελλάδα γιατί τα Βοδενά ήταν η σλαβική ονομασία της Έδεσσας !


Χαρακτηριστικό παράδειγμα ναού που είναι πολύ πιθανό να   έχει κτιστεί πάνω στα ερείπια ενός αρχαίου ναού, που ήταν αφιερωμένος στη Θεά του τοκετού Ειλειθυία, είναι ο ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ που βρίσκεται δίπλα στην Μητρόπολη. Στον ναό είναι εντοιχισμένα 90 ετερόκλητα ανάγλυφα από αρχαίους ναούς.

  Το γιατί βλέπουμε ελληνικές επιγραφές στην Μικρά Ασία το εξηγώ εκτενώς στο ποστ Α-ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

    Μετά τις 31 Μαρτίου 1833 που η τουρκική φρουρά στην Ακρόπολη παρέδωσε το κάστρο στα βαυαρικά στρατεύματα του Όθωνα,  άρχισε και ολοκληρώθηκε περίπου σε μία 10τια, η κατεδάφιση περίπου 300 τουρκικών σπιτιών που είχαν χτισθεί επάνω στον Βράχο. Ακολούθησε η κατεδάφιση του τουρκικού τζαμιού που ήταν μέσα στον σηκό του Παρθενώνα το 1842 , μία δεξαμενής και της πυριταδαποθήκης.
Ο Φράγκικος Πύργος στην Ακρόπολη. Κατεδαφίστηκε το 1874
Κατεδαφίστηκαν επίσης διάφορα προσκτίσματα και προτειχίσματα, το μεσαιωνικό τείχος, τα υπολείμματα της χριστιανικής αψίδας του Παρθενώνα και πολλά άλλα μεταγενέστερα κτίσματα. 


Η ΠΑΡΑΠΟΙΗΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ δημοσιεύτηκε στις 10-10-2006 (9 σχόλια) Οι υποσημειώσεις και οι φωτογραφίες είναι σημερινές.

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΝΕΟΙ




Διαβάζοντας πρόσφατα για την διαμάχη για τα έσοδα εκατομμυρίων από τις γυμνές φωτογραφίες της Μαίριλιν Μονρόε  του 1949 , σκεπτόμουνα ποια αξία θα είχαν αυτές οι φωτογραφίες εάν η Μαίριλιν δεν είχε πεθάνει 36 ετών και ζούσε σήμερα που θα ήταν 80 χρονών.



Θα είχαν την ίδια αξία ,δηλαδή τίποτα, που έχουν οι φωτογραφίες της Μπριζίτ Μπαρντό που από ένα σύμβολο του σεξ στην εποχή της ,είναι σήμερα μία αντιπαθητική γριά με μόνο ενδιαφέρον τα ζώα.
Δυστυχώς ο μύθος γύρω από ένα πρόσωπο δημιουργείται όταν αυτό πεθάνει σε νεαρή ηλικία.


Ο Τζέιμς Ντήν με μόνο 3 ταινίες έχει παραμείνει μύθος έως τις μέρες μας.



Το ίδιο θα είχε γίνει και με τον Μάρλον Μπράντο, που ήταν σύγχρονός του, εάν είχε πεθάνει τότε και δεν είχε καταντήσει αυτό το μοναχικό παχύδερμο τέρας.


Οι μύθοι δεν δημιουργούνται ούτε αφορούν μόνο τον κινηματογράφο.
 Μπορεί να φανταστεί κανείς την μυθολογία που θα είχε δημιουργηθεί εάν ο Κάστρο είχε σκοτωθεί μετά την επανάσταση νέος σαν τον Τσέ.
Ο Αλιέντε ενώ είχε ένα ηρωικότερο θάνατο από τον Τσέ δεν κατάφερε να δημιουργήσει την ίδια με αυτόν μυθολογία.
Η δημιουργία λοιπόν του μύθου έχει δύο βασικούς μηχανισμούς.
Ο πρώτος είναι η εικόνα ,η οποία παραμένει νέα χωρίς την φθορά της ηλικίας.
Έτσι η εικόνα πχ του Τ.Ντήν παραμένει αμετάβλητη διαχρονικά και έτσι μπορεί να γοητεύει συνεχώς και τις επόμενες γενιές.
Ο δεύτερος μηχανισμός βασίζεται στο ότι παραμένει με τον θάνατο η εικόνα που έχει δημιουργηθεί χωρίς την επακόλουθη αποδόμηση της που πολλές φορές γίνεται από τις μετέπειτα απογοητευτικές πράξεις ανθρώπων που έχουν αποκτήσει ένα μύθο. 



Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο  Μαραντόνα ⃰.
Είναι γεγονός ότι το κοινό δεν είναι διατεθειμένο να αποδεχθεί ότι και οι μύθοι έχουν ανθρώπινες αδυναμίες και μπορούν και αυτοί να κάνουν σφάλματα.


 ⃰ Στην φωτογραφία είναι ο φωτογράφος Τομ Κέλει που φωτογράφησε το 1949  την 22χρονη τότε Μέριλιν γυμνή, έχοντας δίπλα την γυναίκα του ώστε η νεαρή ηθοποιός να μην αισθάνεται ντροπή.
Η Μέριλιν πληρώθηκε για την φωτογράφηση με 50 δολάρια και ο φωτογράφος τις πούλησε για 900 στην  Western Lithograph Company που τις έβαλε στο ημερολόγιo του 1951 Golden Dreams. 

 ⃰⃰   Όταν γράφτηκε το ποστ ήταν πρόσφατη η νοσηλεία του υπέρβαρου πλέον Μαραντόνα στο νοσοκομείο με έμφραγμα του μυοκαρδίου εξ αιτίας της χρόνιας εξάρτησης του στην κοκαΐνη. 


Η πρώτη του δημοσίευση ήταν στις 9-5-2006.

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

ΔΥΟ ΓΑΛΑΝΑ ΜΑΤΙΑ




Όσοι διαβάσουν αυτή την τρυφερή ιστορία θα καταλάβουν γιατί όταν την δημοσίευσα στις 20-10-2006 (8 σχόλια), την αφιέρωσα στην μνήμη της  Ιωάννας Μπουκουβάλα Αναγνώστου!


Σήκωσε με τρυφερότητα την φωτογραφία του από το σύνθετο και την ξεσκόνισε όπως έκανε κάθε μέρα. Σκέφτηκε ότι αυτά τα γαλανά μάτια που την κοίταζαν χαμογελαστά μέσα από την φωτογραφία ήταν το πρώτο πράγμα που πρόσεξε πάνω του όταν τον πρωτοείδε πριν 25 χρόνια. Είκοσι πέντε χρόνια που δεν κατάλαβε καλά καλά πως πέρασαν χωρίς ποτέ να ανταλλάξουν μια σκληρή κουβέντα όπως τόσα άλλα ζευγάρια που ήξερε. Βέβαια λόγω της δουλειάς του, περιοδεύων εμπορικός αντιπρόσωπος, κοντά τον μισό χρόνο της κοινής ζωής τους ήταν μακριά από το σπίτι, οπότε πίστευε ότι δεν είχαν τις μικροσυγκρούσεις που προκαλεί η καθημερινή συμβίωση. Το μόνο διάστημα που είχαν μείνει μαζί πάνω από ένα χρόνο ήταν πριν 20 χρόνια που έκαναν τις προσπάθειες για να κάνουν παιδί.
Ήταν μια περίοδος της ζωής της που πάντα προσπαθούσε να την σπρώξει έξω από τη μνήμη της ιδίως την ημέρα που ο γιατρός της ξεκαθάρισε ότι από μια σπάνια γενετική ανωμαλία δεν θα έμενε ποτέ έγκυος. Ήταν η μοναδική φορά που είδε αυτά τα χαμογελαστά γαλανά μάτια που τόσο αγαπούσε να σκοτεινιάζουν
Ήξερε καλά πόσο ήθελε ένα παιδί και παρά το ότι της έλεγε ότι δεν πειράζει ,ίσως να είναι καλύτερα να είναι μόνο οι δύο τους, έβλεπε πως χάιδευε και έπαιζε με τα παιδιά των φίλων και των συγγενών τους.
Παρά το ότι απωθούσε συνέχεια όλα αυτά από το μυαλό της δεν υπήρξε μέρα που οι σκέψεις αυτές να μην ερχόντουσαν απρόσκλητες στη μνήμη της μέχρι εκείνη τη μέρα.
Εκείνη τη μέρα που παρακολουθούσε στη τηλεόραση τα νέα για το τραγικό αεροπορικό δυστύχημα όταν άρχισε ο εκφωνητής να λέει τα ονόματα των θυμάτων πήγαινε προς την κουζίνα, όταν ένα όνομα σαν μαχαίρι καρφώθηκε στο κεφάλι της.
Ήταν του άντρα της.


Από εκείνη τη στιγμή και μετά αυτά που κρατούσε η μνήμη της ήταν σαν σκορπισμένα κομμάτια από ένα παζλ που όσο και να προσπαθούσε δεν μπορούσε αλλά και δεν ήθελε να το συναρμολογήσει.
Το μόνο που ήταν σαφές στη μνήμη της ήταν ότι δεν μπορούσε να κλάψει λες και όλα τα δάκρυα είχαν μαζευτεί μέσα της και πότιζαν τα σωθικά της.
Σήμερα, ένα χρόνο μετά διάσπαρτες αναμνήσεις την πλημμύριζαν καθώς κρατούσε την φωτογραφία.
Τότε κτύπησε το κουδούνι της πόρτας.
Όταν άνοιξε αντίκρισε ένα κοριτσόπουλο γύρω στα 20 που είχε την εντύπωση ότι κάπου το είχε ξαναδεί.
Το κορίτσι την ρώτησε το όνομα της και αφού της το είπε ζήτησε να περάσει μέσα για να μιλήσουν.
Αφού κάθισαν στο σαλόνι η κοπέλα την κοίταζε σιωπηλή και ξαφνικά τα μάτια της γέμισαν δάκρυα χωρίς αναφιλητά. Μην μπορώντας να καταλάβει τίποτα πήγε δίπλα της και συγκινημένη από το βουβό αυτό κλάμα την αγκάλιασε από τους ώμους.


Στις επίμονες ερωτήσεις της γιατί κλαίει, η κοπέλα δεν απαντούσε αλλά προσπαθούσε να σκουπίσει τα μάτια της μέχρι που ψέλλισε χαμηλόφωνα
ήταν και η μάνα μου στο αεροπλάνο.

Την αγκάλιασε και όσα δάκρυα είχαν μαζευτεί εδώ και ένα χρόνο μέσα της έτρεξαν μεμιάς.

Αφού ηρέμησαν ρώτησε την κοπέλα πως από τόσους συγγενείς των θυμάτων βρήκε αυτήν.
Η απάντηση την άφησε άφωνη.
-Ο άντρας σας ήταν ο πατέρας μου και ταξίδευαν μαζί με την μητέρα μου.
Της εξήγησε ότι ο πατέρας της ήταν εμπορικός αντιπρόσωπος και έλλειπε για μεγάλα διαστήματα από το σπίτι αλλά όταν ήταν εκεί ήταν ο καλύτερος πατέρας του κόσμου.
Με την μητέρα της δεν είχαν παντρευτεί , αλλά όταν γεννήθηκε η κοπέλα την αναγνώρισε σαν γνήσιο παιδί του και είχε φροντίσει για το μέλλον της.
Μαζεύοντας μετά τον θάνατο των γονιών της τα πράγματα τους στο σπίτι για να μετακομίσει σε ένα μικρότερο βρήκε στο γραφείο του πατέρα της σε ένα κλειδωμένο συρτάρι ένα γράμμα που της έγραφε την πραγματικότητα.
Ζητούσε συγνώμη για τα ψέματα που είχε πει στις δύο γυναίκες της ζωής του, αλλά ο πρόσκαιρος δεσμός με την μητέρα της διατηρήθηκε όταν αυτή έμεινε έγκυος και του χάρισε ότι πιο πολύ επιθυμούσε στη ζωή του –ένα παιδί.
-Θεώρησα ότι έπρεπε να έρθω να σας πω όλη αυτή την ιστορία γιατί είστε ένα σημαντικό μέρος από την ζωή του πατέρα μου. Λέγοντας την αλήθεια θεωρώ ότι ξεκαθάρισα από το παρελθόν και από δω και πέρα θα πρέπει να κοιτάξω μόνη μου πλέον τι θα κάνω στη ζωή μου.

Σηκώθηκε να φύγει δίνοντας της το χέρι.
Εκείνη την αγκάλιασε και της είπε:
-Αγάπη μου δεν είσαι μόνη σου στη ζωή, από σήμερα έχεις μια νέα μητέρα!




Στη μνήμη της
Ιωάννας Μπουκουβάλα- Αναγνώστου.!

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΑΤΗΣΕ ΚΑΙ ΣΥ ΜΙΑ ΚΟΥΡΑΔΑ, ΜΠΟΡΕΙΣ!




Κατεβαίνοντας από το λεωφορείο με τον ενθουσιασμό που είχα από την προηγούμενη μεγαλοφυή ιδέα το πόδι μου πάτησε κάτι μαλακό και με φρίκη διαπίστωσα ότι μία τεράστια κουράδα από σκύλο είχε αποκτήσει η μισή ιδιαίτερη σχέση με το παπούτσι μου, ενώ η υπόλοιπη επί του πεζοδρομίου, είχε λεπτυνθεί σαν να είχε πάει στα bodyline.
Στο σημείο αυτό και μετά την λεκτική εκτόνωση του συναισθήματος δια της χαμηλόφωνου γενετησίου ικανοποιήσεως του με την τύχη, τα καντήλια και όλα τα συμπαρομαρτούντα, θυμήθηκα τον καυγά που είχα με ζωόφιλη φίλη μου κάτοχο σκύλου και γάτας.
Κατ’αρχάς να δηλώσω ότι αγαπάω τα ζώα και θα είχα και γώ σκύλο και γάτα εάν έμενα έξω από την πόλη και σε μονοκατοικία.
Καταλαβαίνω πλήρως το συναισθηματικό δέσιμο των ανθρώπων με το κατοικίδιο και φυλάγοντας για 15 μέρες τον σκύλο ενός φίλου μου με δυσκολία τον αποχωρίστηκα.


Ο καυγάς λοιπόν ξεκίνησε με τον ευνουχισμό του γάτου της. Ο γάτος της είναι σαν τον Καστράτο του Αρκά τροφαντός, τρώει και κοιμάται και δεν έχει βγει ποτέ από το σπίτι.
Μου εξηγούσε ότι ως ευνούχος δεν θέλει να βγει από το σπίτι για να πηδήξει, είναι ευτυχισμένος και δεν κινδυνεύει να τον πατήσει κανένα αυτοκίνητο.
Της εξηγούσα ότι έτσι απλώς καλύπτει το εγωιστικό της συναίσθημα με το ζώο και ότι έχει ένα φυλακισμένο ,χορτάτο, ευνούχο ο οποίος εκτός από το χορτάτος, εάν είχε επιλογή, δεν θα ήθελε τα άλλα δύο.

 (πάντα είναι ανοικτό το εστιατόριο για τους επισκέπτες μου στο χωριό )

Την φυσιολογική σχέση με τα ζώα την είδα σε χωρίο από ένα μάστορα που μου έφτιαχνε το σπίτι. Είχε μαζί του ένα σκυλάκι γλύκα που χοροπηδούσε γύρω του ελεύθερο και ευτυχισμένο.
Σε παρατήρηση μου ότι έτσι που γυρνάει κινδυνεύει να το πατήσει κανένα αυτοκίνητο μου έδωσε μια απάντηση που δείχνει την φυσιολογική σχέση ανθρώπου-ζώου
-Θα πάρω άλλο!
Ας ξαναγυρίσουμε λοιπόν στην κουράδα.
Η φίλη μου βγάζει τον σκύλο της στον κήπο της πολυκατοικίας και μαζεύει με γάντι τα πλούσια προϊόντα της παραγωγής του, γιατί είναι και λυκόσκυλο.
Βέβαια αυτοί που μένουν στην πολυκατοικία και δεν έχουν σκύλο, αλλά παιδάκια που παίζουν εκεί, δεν αισθάνονται ιδιαίτερα ευτυχείς ιδίως με τις υδαρείς κενώσεις του σκύλου που δεν μαζεύονται εύκολα, με αποτέλεσμα αρκετούς μικροκαβγάδες.


Το χειρότερο όμως είναι ότι υπάρχει πλήθος από γαϊδούρια που βγάζουν τον σκύλο τους βόλτα στο δρόμο, χέζει το κακόμοιρο το ζώο όπου το βολεύει και αυτοί φεύγουν ατάραχοι σφυρίζοντας αδιάφορα αφού το σκατό του σκύλου τους δεν είναι έξω από την πόρτα τους αλλά την δική σας.


Αλλά ας πούμε ότι γίναμε Ευρωπαίοι και όποιος κυκλοφορεί με σκύλο έχει το σακουλάκι του και το φαρασάκι του ανά χείρας στην βόλτα του.
Που έχετε δει στις πολιτισμένες χώρες να κυκλοφορούν αδέσποτα στους δρόμους και πολλές φορές να γίνονται και επικίνδυνες αγέλες;
Παθαίνω ψυχικό ταράκουλο όταν διαβάζω η ακούω διάφορες κυρίες να λένε-
Τα μαζεύουμε ,τα στειρώνουμε και τα επιστρέφουμε στο φυσικό τους περιβάλλον.
Ρε ,από πότε το πεζοδρόμιο μου, ο δρόμος μου η η πλατεία μου είναι το φυσικό τους περιβάλλον ;
Και τι να κάνουμε λοιπόν;
Ότι κάνουν σε όλο τον κόσμο που δεν έχουν αδέσποτα.
Τα μαζεύουν ,τα κρατούν για ένα διάστημα γιατί μπορεί να έχουν χαθεί και οι φιλόζωοι τα παίρνουν και τα υιοθετούν.
Τα υπόλοιπα τα θανατώνουν με πολιτισμένο και ανώδυνο τρόπο.
Μα δεν τα λυπάσαι τα καημένα;
Τα λυπάμαι πολύ, όσο και τις κοτούλες, και τα μοσχάρια και τα αρνάκια γάλακτος που τρώμε και το κρεατάκι τους τρώνε σε κονσέρβες τα ζωντανά μας.


Λυπάμαι όμως και την γυναίκα που βλέπει στον δρόμο ένα σκύλαρο και φοβάται, όπως ακόμη και εκείνη την φουκαριάρα που μπροστά στα μάτια μου κόντεψε να σκοτωθεί πέφτοντας σε ένα χαντάκι όταν ένα αδέσποτο επιτέθηκε στο κανίς που κρατούσε.
Αν δε εφαρμοστεί το ηλεκτρονικό μαρκάρισμα των σκύλων οπότε ο ιδιοκτήτης θα είναι γνωστός, θα πάψει η εγκατάλειψη σκύλων στο δρόμο γιατί τον βαρέθηκαν, η ακόμη γιατί δεν τους βγήκε όπως το περίμεναν.
Εξαδέλφη μου βρήκε και υιοθέτησε ένα γλυκύτατο και αξιαγάπητο ντόπερμαν που το είχαν παρατήσει στο δρόμο γιατί η εγχείρηση που του είχαν κάνει στα αυτιά δεν είχε πετύχει και το ένα αυτί του έπεφτε προς τα κάτω!

Δημοσιεύτηκε με τον ίδιο τίτλο στις 27-6-2006 και είχε 12 σχόλια.